Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Στο τελευταίο μυθιστόρημα του Κινγκ που κυκλοφόρησε στα ελληνικά, τον Κύριο Μερσέντες, έμαθα για το valet key, το «κλειδί του παρκαδόρου».
Είναι πλαστικό, ανοίγει μόνο την πόρτα του οδηγού πολυτελών αυτοκινήτων (όχι ντουλαπάκια ή πορτ-μπαγκάζ) κι ανάβει τη μηχανή για λίγα λεπτά.
Η φιλοευρωπαϊκή Αριστερά ποτέ δεν μπήκε στα μπουζούκια της εξουσίας — μα από αυτό μέχρι να παρκάρει τα Χάμερ τού ΣΥΡΙΖΑ μεσολαβεί χάος μέγα.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Για μέρες βάσταγε ο λαχειοπώλης το λαχνό 87425 της 4ης σειράς του Πρωτοχρονιάτικου Λαχείου. Ίσως και να μπήκε στον πειρασμό να τον κρατήσει.
Μα είναι ο λαχειοπώλης: πρέπει να πουλά και τα καλά και τα τζούφια λαχεία του — δεν τα ξέρει από πριν. Εμείς, πάλι, δεν είμαστε λαχειοπώλες.
Κρατάμε στα χέρια μας πολλά λαχεία που κέρδισαν. Ας μην αφήνουμε το αυτοκαταστροφικό κομμάτι του εαυτού μας να τα σκορπάει. Καλή σας Χρονιά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Πολύ λίγες φορές στη ζωή μου, όταν περπατώ μόνος στους δρόμους, κοιτώ όλο αυτό το θαύμα γύρω μου και σκέφτομαι, «Διάολε, κοίτα τι φτιάξαμε».
Οι πόλεις είναι ένα θαύμα πλημμυρισμένο θαύματα. Δυσλειτουργικά, κακοφτιαγμένα, γρατζουνισμένα, λερά: είναι ένα θαύμα πλημμυρισμένο θαύματα.
Τίποτε, ποτέ δεν θα μπορέσει να αναπληρώσει την ανθρώπινη επινοητικότητα στη δημιουργία κοινωνικών θαυμάτων. Καλή Χρονιά — όλα θα πάνε καλά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ό,τι πιο ψυχικά αφόρητο, ακόμη κι απ' τη χρεοκοπία, είναι η σαρδόνια χαρά του παχουλού βλακός που 'ρθαμε στα λόγια του: αυτού που επιχαίρει
Στο άλλο άκρο του μεσσιανισμού, του σιαμαίου πόλου του, ο παχουλός βλαξ οσφραίνεται αίμα, πείνα και ζωές στον κάδο και ζουλάει τη στύση του.
Αυτή η εικόνα θα μου μείνει απ' την παραμονή μας στο Τούνελ του Τρόμου: ο παχουλός βλαξ να αυνανίζεται πάνω απ' τον ξεκοιλιασμένο μας χρόνο.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Με την εκ των υστέρων γνώση, βλέπουμε ότι η φούρια για την εκλογή ΠτΔ που ενεπνεύσθη η κυβέρνηση έγινε για να οδηγηθούμε σε Εκλογές, όπου...
Όχι. Δεν ξέρω. Παρ’ όλη την εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς γνώση. Δεν ξέρω. Ίσως ήταν μια ιδέα της στιγμής — κάτι που έπεσε στο τραπέζι.
Δεν ξέρω τίποτε, ειλικρινά. Ξέρω μόνο πως έχει κρύο, πως η φιάλη στη σόμπα άδειασε, πως χορεύουμε δακρυσμένοι, πως σ' αγαπώ και ανατριχιάζω.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η στήλη σβήνει, αργοπεθαίνει, βλέπει το τέλος της, και το χειρότερο: όχι όπως θα το περίμενα (ψιλοπανηγυρικά) μα με ευαρέσκεια από το κοινό.
Έχει προλάβει —και δεν ήταν στις προθέσεις του συντάκτη της— να γεράσει πριν κλείσει μόνη τα φώτα. Ωστόσο, ας δώσω ακόμη ένα λόγο απέχθειας.
Για το κράξιμο στον Σαμαρά και στους υπαλλήλους τής ΝΕΡΙΤ (εδώ καράβια χάνονται, παλιόβαρκες πού πάτε): στα σοβαρά τώρα, αυτά σάς πειράζουν;
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Κρατώ μικρή Timeline στα social για να μην ξοδεύω χρόνο. Έτσι, δεν ακολουθώ τους χιουμορίστες. Είναι έξυπνοι, ωραίοι, πλακατζήδες: άχρηστοι.
Όμως ο ίδιος ο χρόνος περνά, μας περιγελά, μας μεταμορφώνει, απαιτεί αποφάσεις: resolutions. Ό,τι χτες ήταν βαρίδι αύριο ίσως γίνει σωσίβιο.
Βροντώντας τις Μπότες των 7 Λευγών, το νέο έτος χιμά απάνω μας ζητώντας αλλαγές. Θα χρειαστούμε απαντοχές: φιλιά, πνοή κι ανυπερθέτως γέλια.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Έμαθα τη διαφορά ανάμεσα σε graffiti και tagging: τα μεν αναζωογονούν αστικά σημεία φθοράς, τα δε μαρκάρουν συμμορίτικα περιοχές κυριαρχίας.
Φυσικά, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη το graffiti έχασε τη μάχη έναντι του ρυπαρού tagging: οι μουτζούρες κατακλύζουν ασφυκτικά τον δημόσιο χώρο.
Δεν εντυπωσιαζόμαστε: το ίδιο συμβαίνει παντού. Ο φασισμός συνέχει την πολιτική ζωή, βάζει τη σφραγίδα του στο καθετί, μας γλεντάει. ΦΤΑΝΕΙ!
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Φτάνοντας προς το τέλος, συνειδητοποιώ πως, μολονότι δεν έμειναν και πολλά να πούμε (για την ακρίβεια: τίποτα), δεν έχουμε πει το παραμικρό.
Γνωρίζω από μακρά, μακρότατη πείρα πως τίποτε δεν μπορεί να λεχθεί, ούτως ή άλλως. Και τίποτε ποτέ δεν μπορούμε να ακούσουμε: ζούμε εν κενώ.
Ωστόσο αυτό ακριβώς έχω για σημαντικό: οι μάχες που αξίζει να δίνουμε είναι όσες λογαριάζουμε εκ των προτέρων για χαμένες. Χρόνια σας Πολλά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Φτάνοντας προς το τέλος, συνειδητοποιώ πως, μολονότι δεν έμειναν και πολλά να πούμε (για την ακρίβεια: τίποτα), δεν έχουμε πει το παραμικρό.
Γνωρίζω από μακρά, μακρότατη πείρα πως τίποτε δεν μπορεί να λεχθεί, ούτως ή άλλως. Και τίποτε ποτέ δεν μπορούμε να ακούσουμε: ζούμε εν κενώ.
Ωστόσο αυτό ακριβώς έχω για σημαντικό: οι μάχες που αξίζει να δίνουμε είναι όσες λογαριάζουμε εκ των προτέρων για χαμένες. Χρόνια σας Πολλά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Τσίπρας, Καμμένος (μαζί με τα ανθελληνικά ναζιστοκόπρανα που 'μπασε ο φασιστολαός στη Βουλή), όλο το αντιμνημονιακό τόξο, συνεπές πλην ενός.
Πλην του Φώτη τού Καμμένου. Που τον σκέφτεσαι κάτω απ' το 'κονοστάσι του, ατυχή, μικρούλη το δέμας, με τριμμένες παντούφλες, να προσεύχεται.
Και να παρακαλεί να μην είχαν έρθει έτσι όλα, αχ, να μην τα 'χε φέρει έτσι η στιγμή, να μην είχε να τσιρίξει —σαν νάνος Ηρόστρατος— πως ζει.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
To πρόβλημα δεν είναι οι Δέκα Μικροί Ναζί που τους ξέρασε μαζί με βλέννα και ιστούς το τρεμάμενο γυαλί της χειρότερης παγκοσμίως τηλεόρασης.
Αυτοί όλοι, Λαζόπουλοι, Καμμένοι, Χαϊκάληδες, είναι αιματηρά κόπρανα, ασφαλώς δηλητηριώδη, και θα τους ρουφήξει η τουαλέτα αύριο — ο βόθρος.
Το πρόβλημα είναι οι «Αριστεροί» χειροκροτητές τους. Κι άσε τον Τσίπρα που πάει για γιούργια. Το πρόβλημα είναι ο ομοτράπεζός τους Κουβέλης.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Βάλαν πλάτη πολλοί γι' αυτό το πελώριο θέμα που λέγεται Ανανεωτική Αριστερά, ή Ευρωπαϊκή ή Δημοκρατική ή όπως αλλιώς την είπαν κατά καιρούς.
Οι 60 ετών και κάτω δεν τυραννίστηκαν δα. Καλά τα πήγαν προσωπικά πολλοί απ' αυτούς, βγάλανε και καλά περιοδικά, έγραψαν και όμορφα κείμενα.
Ήταν μια ωραία λέσχη, κάτι σαν τους Φιλελεύθερους των τελευταίων ετών. Σήμερα, κοιτούν τον Κουβέλη να τους εξευτελίζει ξανά. Και τελειωτικά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Για μας που κυνηγάμε τα ειδησάρια μπας και γεμίσουμε την καθημερινή στήλη, η επικαιρότητα είναι πάρα-βάλε. Θα της κάνουμε τη χάρη; Μπα. Όχι.
Είναι ευκολάκι να τα βάλεις με τον θλιβερό εθνικιστούλη ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης απαγορεύουμε στον εαυτό μας να ασχολείται με τους ορίτζιναλ φασίστες.
Οπότε, επανάληψη: αν δεν είστε δειλοί και τεμπελχανάδες, αναγνωρίστε την πραγματικότητα του υποβιβασμού της χώρας: πατρίδα μας η Γη. Φύγετε.