Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δεν είναι κάτι λαοί που το ’χουν παράδοση να παραμορφώνουν χαρακτηριστικά του προσώπου τους (χείλη, αυτιά) σαν ένδειξη γοητείας και κάλλους;
Η κυβέρνησή μας αυτούς μού θυμίζει: χωρίς ΚΑΝΕΝΑΝ λόγο, κανένα ιδεολογικό πρόσημο, από καθαρό καπρίτσιο, έχει βαλθεί να ξεπαστρέψει τη χώρα.
Γιατί αυτά που κάνει ΔΕΝ είναι Αριστερά αλλά ατόφιος, αγνός, χαοτικός πρωτογονισμός· υλικό ερεύνης ανθρωπολόγων, όχι πολιτικών επιστημόνων.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Είναι πλέον προφανές ακόμη και στον πιο χαζούλη ψηφοφόρο των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ότι ουκ ολίγους κυβερνητικούς ρόλους ανέλαβαν άνθρωποι επικίνδυνοι.
Είχα γράψει «αξιοδάκρυτοι» και το έσβησα, αν και το πιστεύω εξίσου. Δεν με ενδιαφέρει εις έκαστος homunculus: τρέμω μόνο για ό,τι θα συμβεί.
Έρχεται ένα κακό που, όσα κι αν γράφουμε και συζητάμε, θα μας εκπλήξει με τη σφοδρότητά του. Θα κρατήσει λίγο, μα θα κρατήσει και για πάντα.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
ΣΕΝΑΡΙΟ 1: Δεν υπήρξε εξαρχής κανένα σχέδιο, ούτε καν σκέψη σχεδίου, για κωλοτούμπες. Οδηγούμεθα, λενινιστικώ τω τρόπω, στη σφαγή. Γεια σας.
ΣΕΝΑΡΙΟ 2: Είναι παροιμιωδώς άχρηστοι, πίστευαν ότι θα έβρισκαν δανεικά, δεν είχαν ιδέα για την πραγματική κατάσταση, ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
ΣΕΝΑΡΙΟ 3: Συνδυσμός των #1 και #2, τουτέστιν η Mad Max εποχή έφτασε. | ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Γεια σας, ο σώζων εαυτόν σωθήτω, η Mad Max εποχή έφτασε.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
ΤΕΣΤ: Σε μια δεξαμενή ρέει νερό, που διπλασιάζεται κάθε λεπτό. Η δεξαμενή γεμίζει σε μια ώρα. Πόση ώρα χρειάζεται για να γεμίσει ώς τη μέση;
Η απάντηση είναι εύκολη: 59 λεπτά. Και η εικόνα είναι τρομερή: 59 λεπτά για να γεμίσει η μισή και μόνο 1 για να ξεχειλίσει. Έτσι και με μας.
Χασκογελάμε τώρα, μα η χώρα θα καεί μέσα σε ώρες. Για να προλάβουμε τη χρεοκοπία, απαιτείται ΤΩΡΑ τετρακομματική Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Είναι ανέξοδο και εύκολο να αντιπολιτεύεσαι. Κάποιες φορές καταντά φτηνό, και συχνότατα φαιδρό. Και πάντα είναι βαρετό για όλους τούς απέξω.
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ εμετρήθησαν, εζυγίσθησαν και ευρέθησαν ελλιπείς. Για να ’χουν χλιαρές ελπίδες να αναβιώσουν, πρέπει να κόψουν τις παρόλες.
Μπροστά στον επικείμενο κατακλυσμό, οφείλουν να στηρίξουν γερά κάθε μεταρρυθμιστική ανάσα: να συμπολιτευθούν, εξοστρακίζοντας την Ακροδεξιά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Πάταξη της φοροδιαφυγής & καταπολέμηση της γραφειοκρατίας: οι πρώτοι, όπως ξέρουμε, τομείς όπου η Κυβέρνηση θα αποτύχει πανηγυρικώ τω τρόπω.
Όταν το αρχικό σοκ περάσει κι αφού ξεπεράσει τα εσωτερικά της προβλήματα με τη συμπαράσταση των άλλων δημοκρατικών κομμάτων, ας της το πουν:
αν θέλει να μείνει στην εξουσία, να επικεντρωθεί στα κοινωνικά· αυτό γίνεται μόνο σε πλούσιες χώρες — άρα πρέπει να απελευθερώσει την αγορά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δεν ξέρω πόσο θα αντέχαμε χωρίς γιορτές — χωρίς προπολιτκές αφορμές να αποσπάσουμε με το ζόρι την προσοχή μας από την έξαλλη καθημερινότητα.
Ίσως μερικούς μήνες. Ή ένα χρόνο. Έπειτα κάποιος θα τραγουδούσε κάτι, θα άναβε ένα κερί, θα έβαφε τα μούτρα του, κι όλοι θα τον μιμούμασταν.
Σήμερα, με το σουσάμι της χθεσινής λαγάνας στα δόντια, θα περιμένουμε το νεύμα του εκπαιδευτή σκύλων, και μετά θα γαβγίζουμε μέχρι το Πάσχα.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Το ποσοστό των Ελλήνων που θέλουν όντως μεταρρυθμίσεις (ή που γνωρίζουν καν τι σημαίνει η λέξη) είναι ισχνό, ανεπαρκές, θλιβερά απομονωμένο.
Η θηριώδης πλειοψηφία θέλει να μείνουν τα πάντα ως έχουν, αδιατάρακτα και αιώνια. Ο αγιονορίτικος τρόπος οφείλει να διαφυλαχθεί στη φορμόλη.
Την απέλπιδα προσπάθεια (;) της Κυβέρνησης να τις ενστερνιστεί οφείλουν να την υποστηρίξουν όλοι οι φιλοευρωπαϊστές σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Παλιά, τον καιρό που οι ιστορίες ήταν ακόμα νέες, ένας σαμουράι πάσχιζε να γίνει ο καλύτερος, νικώντας όλες τις μονομαχίες. Σκότωσε πολλούς.
Κυνηγημένος από ενός τον γιο, ανέβηκε σ’ ένα βουνό κι έταξε να φτιάξει, εκεί, ένα δρόμο. Όταν ο εχθρός τον βρήκε, ζήτησε να τελειώσει πρώτα.
Δώδεκα χρόνια φτιάχναν μαζί το μονοπάτι, και στο τέλος ο σαμουράι γύρεψε το λεπίδι του εχθρού. «Τον αδελφό μου να σκοτώσω;» του ’πε εκείνος.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μπορώ ευκολότατα να επιδείξω ικανοποίηση, αυταρέσκεια, χαιρεκακία ή και αυτό που ο αδύναμος ονομάζει μικροψυχία. Δεν το κάνω για δύο λόγους:
1. Χρειάζεται ησυχία πλέον. Θα ξανακουστούμε (φευ...) άλλη φορά. 2. Έπεσα έξω οικτρά: πίστευα πως εννοούσαν όσα έλεγαν προ- και μετεκλογικά.
Θέλουμε το μίνιμουμ: δανεική ρευστότητα· μεταρρυθμίσεις για να αναπνεύσει η χώρα· να πετάξουμε στον Καιάδα τους ρωσόφιλους εθνικιστές. Αυτά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Επαναλαμβάνω μονότονα καιρό τώρα πως ό,τι απέμεινε ακόμη και για μας τους αθέους είναι πλέον η προσευχή: μα όχι προσευχή «να πάνε όλα καλά».
Προσευχόμαστε να ήθελε να καταγάγει η πλευρά μας μια νίκη για τη χώρα, ηττώμενη η ίδια και νικώντας διά της ήττας της. Μα δεν εισακουόμαστε.
Δεν θέλαν από μιας αρχής τη νίκη. Κι η Ελλάδα βουλιάζει σε μια παρακμή παροιμιώδη: ανυπόληπτη, άξενη, πτωχαλαζών, τρέφουσα αλλοκότους ιδέας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Σε μια χώρα παραμυθιού, είχαν υπουργό Αμύνης έναν απίθανο τύπο που μάζεψε το κατακάθι του τοπικού Facebook και έφτιαξε ένα ψυχεδελικό κόμμα.
Ο άνθρωπος αυτός, υπερεθνικιστής, ακροδεξιός, ημιεγγράμματος, όλως γλοιώδης, προΐστατο πολιτικά των Όπλων εκείνου του έθνους: είχε τα τανκς.
Κάποτε είπε να καεί μια εφημερίδα εκείνης της χώρας. Ενέπλεξε το έθνος σε πόλεμο. Προέβη σε κίνημα. Έβγαλε χρήματα. Α! παραμύθια, παραμύθια.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Οι Τσίπρας-Καμμένος και Σία θα υποβάλουν ένα τέτοιο αίτημα παράτασης της ελληνικής δανειακής σύμβασης, που αποκλείεται να καταστεί αποδεκτό.
Ως εκ τούτου, οι Πλατείες, κυρίως από τηλεοράσεως, θα οργιάσουν: οι Δυτικοί σύμμαχοί μας βαφτίζονται παντί τρόπω σατανικοί εχθροί της χώρας.
Δεν υπάρχει σωτηρία από αυτό: το διαζύγιό μας από την Ευρώπη θα ’ναι βελούδινο, αλλά η πραγματικότητα στη συνέχεια θα ’ναι ντυμένη με τσόχα.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ζούμε μια κωμωδία παρεξηγήσεων και ένα λαϊκό δράμα ταυτόχρονα, όπως τα τούρκικα — φτηνές μα εξαγώγιμες παραγωγές, με όμορφους πρωταγωνιστές.
Αυτά που μας περιμένουν στα επόμενα επεισόδια είναι γνωστά, και όχι μόνο στους σεναριογράφους: σε όλους. Και τα λέμε συχνά. Όμως κάτι ακόμα:
Το «Greek» σήμαινε παλιά άσχημα πράγματα στον Νέο Κόσμο, και αλλού. Πλέον, θα σημαίνει και σε όλη την Ευρώπη: κι αυτό είναι πένθος — εθνικό.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Με εθνικοκομουνιστική μουτσούνα, η Κυβέρνηση αρμέγει την κατσίκα της αποκριάτικης Ελλάδας για να της πάρει και τις τελευταίες σταγόνες γάλα.
Όλα εδώ στη Λιλιπούτη είναι ένα ατέλειωτο καρναβάλι: κέφι, γλέντι, χορός μέχρι πρωίας. Κι ας πάν’ στο διάολο οι Ευρωπαίοι και τα λεφτά τους.
Ψηφίσαμε μικροαστισμό, αποζητούμε μια ψόφια ηγεμονία, και θα τα ’χουμε. Χωρίς γάλα πια απ’ την κατσίκα. Αλλά με σερπαντίνες χολής πανωλούθε.