Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε και δημοσιεύτηκε μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Κριμαία, το 2014, και στόχος του ήταν να περιγράψει την ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης που διαμορφωνόταν ερήμην των αντιδημοκρατικών πρακτικών του Πούτιν στο εσωτερικό της χώρας του. Ελάχιστες είναι οι διαφοροποιήσεις στους ενεργειακούς δείκτες σε σχέση με τη χαρτογράφησή τους στο κείμενο που ακολουθεί, το οποίο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 44 του Books' Journal, Ιούνιος 2014.
Παρεμβάσεις
Το πρώτο τεύχος του Books' Journal μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015 και το σχηματισμό κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ και με τον Πάνο Καμμένο κυβερνητικό εταίρο, το τχ. #52 (Φεβρουάριος 2015), κυκλοφόρησε με εξώφυλλο ένα στίχο του Καβάφη από το ποίημα «Σοφοί δε προσιόντων»: «Εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί». Ήταν ο τίτλος και η παραπομπή από το κομμάτι του Πέτρου Παπασαραντόπουλου, που επισήμαινε τα χαρακτηριστικά της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και κατέγραφε τους φόβους του γι' αυτήν, φόβοι που επιβεβαιώθηκαν όλοι. Ανάμεσα σε πολλές επισημάνσεις, ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος μιλούσε και για την υπερπατριωτική Αριστερά, τη φιλορωσική συνιστώσα της τότε κυβέρνησης που ήταν εδραία, κυρίαρχη, και εκτός των άλλων εκπροσωπούνταν από τον κορυφαίο υπουργό Εξωτερικών, τον Νίκο Κοτζιά. Δημοσιεύουμε το απόσπασμα με τις επισημάνσεις του συνεργάτη μας, και στη συνέχεια ολόκληρο το κείμενό του, ενδεικτικό της περιπέτειας στην οποία έμπαινε η Ελλάδα - αλλά και της φιλορωσικής κατεύθυνσης που είναι κυρίαρχη στην ελληνική Αριστερά, όχι μόνο στο ΚΚΕ αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ. Το κείμενο βοηθάει να κατανοήσουμε τη σημερινή στάση του ΣΥΡΙΖΑ στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία αλλά και να αποτιμήσουμε τις ειδήσεις που ήδη κυκλοφορούν για την οργανωμένη απόπειρα διείσδυσης στα ελληνικά ΜΜΕ και στην ελληνική πολιτική και οικονομική ζωή της ρωσικής προπαγάνδας και των συμφερόντων που αυτή εξυπηρετεί.
Το πρόσωπο που γνωρίζει ο Νίκος Κοτζιάς και συναντάται με τη Χρυσή Αυγή
Το κείμενο του Δημήτρη Π. Τριανταφυλλίδη που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο τεύχος #52 του Books’ Journal (Φεβρουάριος 2015), το πρώτο τεύχος με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αναφερόταν στην επίσκεψη στην Ελλάδα, σε ανύποπτο χρόνο, του Αλεξάντρ Ντούγκιν, και στη διάλεξη που έδωσε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, σε μάθημα του Νίκο Κοτζιά, ήδη υπουργού Εξωτερικών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η ιδεολογική και πολιτική σχέση του οποίου με τον Ντούγκιν, ιδεολογικό εκφραστή του Πούτιν, ακόμα παραμένει μυστηριώδης. Αναδημοσιεύουμε το κείμενο εκείνο, επειδή αυτές τις ημέρες θα ακούσουμε συχνά το όνομα αυτού του ανθρώπου (ιδεολογικά συγγενούς με τον περίφημο Μαλοφέγεφ που προσπαθούσε να φτιάξει τηλεόραση που να προβάλει τη ρωσική οπτική με τον Κώστα Βαξεβάνη), εκτός των άλλων θεωρητικού του ρωσικού αντιδυτικισμού και της υπονόμευσης του δημοκρατικού μοντέλου του δυτικού κόσμου.
Η κλιματική απειλή και η ενεργειακή κρίση προσφέρονται για ποικίλες πρωτοβουλίες. Πολλοί απορρίπτουν την πράσινη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), με το επιχείρημα ότι κινείται βιαστικά. Μερικοί σπεύδουν να προτείνουν επαναφορά της πυρηνικής ενέργειας. Κράτη παραγωγοί φυσικού αερίου επωφελούνται για να αυξήσουν την γεωπολιτική τους ισχύ. Όσοι έχουν επενδύσει στο φυσικό αέριο ζητούν να παραταθεί η μεταβατική περίοδος. Λαϊκιστές τρομοκρατούν τη μεσαία τάξη, με φόβητρο την ενεργειακή φτώχεια. Κάποιοι προσδοκούν υποθαλάσσιες εξορύξεις ορυκτών καυσίμων και αγωγούς. Ωστόσο, ο διεθνής χρηματοπιστωτικός τομέας, βλέποντας έναν νέο κόσμο ευκαιριών για πράσινους επενδυτές, κινητοποιεί τεράστια κεφάλαια, επιταχύνοντας αειφόρες δραστηριότητες. (τεύχος 126)
Η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σαν βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών. Και όταν ακόμα οι ζωντανοί φαίνονται σαν ν’ ασχολούνται ν’ ανατρέψουν τους εαυτούς τους και τα πράγματα και να δημιουργήσουν κάτι που έχει προϋπάρξει, σ’ αυτές ακριβώς τις εποχές της επαναστατικής κρίσης επικαλούνται φοβισμένοι τα πνεύματα του παρελθόντος στην υπηρεσία τους, δανείζονται τα ονόματά τους, τα μαχητικά συνθήματά τους, τις στολές τους, για να παραστήσουν με την αρχαιοπρεπή αυτή σεβάσμια μεταμφίεση και μ’ αυτή τη δανεισμένη γλώσσα, τη νέα σκηνή της παγκόσμιας ιστορίας.
Καρλ Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη
Θα υπάρχουν γιατροί το 2030; Ή θα αντικατασταθούν από τεχνητή νοημοσύνη; (τεύχος 125)
Τον 19ο αιώνα, οι Σουλιώτες επέλεξαν να ακολουθήσουν τους Έλληνες στον εοαναστατικό τους Αγώνα. Πώς συνδέθηκαν με την ελληνική επανάσταση, ποιοι ενεπλάκησαν, το τίμημα της εμπλοκής τους. Το δεύτερο μέρος της αφήγησης της ιστορίας των Σουλιωτών, από τη Βάσω Ψιμούλη, όπως δημοσιεύτηκε στο τεύχος 124 του Books' Journal (το πρώτο μέρος δημοσιεύτηκε εδώ: https://booksjournal.gr/paremvaseis/3508-souliotes-apo-anypotaktoi-oresivioi-maxites-tis-ellinikis-epanastasis-a-meros).
Τα Books, τα Non-Book Books, τα Ephemera. Μια μέρα στο Barnes and Noble. ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΒOOKS' JOURNAL, τχ. 80, Σεπτέμβριος 2017
Μια (αυτο)βιογραφία με ταινίες
Στις 9 Ιουλίου 2021, το υπουργείο Πολιτισμού, διά χειρός της αρμοδίας Υπουργού Λίνας Μενδώνη, αποφάσισε την επιχορήγηση 107 εν όλω φορέων στο πλαίσιο της «μελέτης, διαφύλαξης και ανάδειξης της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας». Μεταξύ των φορέων αυτών, και πολύ ορθώς, περιλαμβάνονται το Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος, το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης, η Εταιρεία Κρητικών Ιστορικών Μελετών, το Λύκειο Ελληνίδων και ουκ ολίγες προτάσεις σχετικές με το θέατρο σκιών.
Στο λυκόφως του 18ου αιώνα, σε συνθήκες διαμόρφωσης της ελληνικής εθνικής ταυτότητας, οι Σουλιώτες αποτελούν ήδη σημείο αναφοράς του επαναστατικού λόγου. Στον Θούριό του, ο Ρήγας θα απευθυνθεί, το 1797 από τη Βιέννη, μεταξύ άλλων και στους πολεμικούς Σουλιώτες. Θα τους αποκαλέσει, «λιοντάρια ξακουστά». Είναι η χρονιά που ο Ρήγας συλλαμβάνεται στην Τεργέστη μαζί με τον Χριστόφορο Περραιβό. Ο τελευταίος, μετά την απελευθέρωσή του, θα γνωρίσει από κοντά τον ορεινό σουλιωτικό πληθυσμό του οποίου και θα συγγράψει την ιστορία. Στην πρώτη έκδοση του έργου του, Ιστορία του Σουλίου και Πάργας (1803), θα αναγορεύσει τους Σουλιώτες σε ισάξιους μαχητές των Λακεδαιμονίων. Δεν θα υστερήσει σε θαυμασμό ο Κοραής, συμβάλλοντας στη δημοσιοποίηση των πολεμικών αγώνων τους, ενώ τρία χρόνια αργότερα, το 1806, ο Ανώνυμος της Ελληνικής Νομαρχίας θα θεωρήσει αυτούς τους αγώνες υπόδειγμα στάσης, την οποία οφείλουν να ενστερνιστούν, έναντι του τυράννου, άπαντες οι Έλληνες.
Μια ευκαιρία να αλλάξουν τα στερεότυπα των αποφοίτων Φιλοσοφικών Σχολών (τεύχος 123).
Διακόσια χρόνια από την έναρξη του αγώνα της Ανεξαρτησίας και 40 χρόνια από την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα/Ένωση (ΕΕ), ευλόγως συζητούμε απολογιστικά για τα οφέλη και τις απώλειες του ελληνικού κράτους. Από κάθε άποψη, δικαίως, η Μεταπολίτευση (1974 έως σήμερα) κρίνεται ως η καλύτερη περίοδος των 200 χρόνων. Η Ελλάδα, παρά τα προβλήματα, τις δυσκολίες και τις κρίσεις της, πέρασε από την κατάσταση της Ψωροκώσταινας στις 35 περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες του πλανήτη – πολιτικά, δημοκρατικά, οικονομικά, κοινωνικά. Με σοβαρές δομικές παθογένειες και ελλείμματα βεβαίως σε πολλούς τομείς.
Παλιότερα, τη δεκαετία 1975-85, στις παρθένες ακόμα παραλίες των νησιών του Αιγαίου, όπου οι, σε διαρκή επαναστατικό οίστρο νέοι της εποχής ζούσαν μια προσομοίωση κινέζικης κομμούνας ή νεοχίπικου κοινοβίου, τα βιβλία ήταν απαραίτητα αξεσουάρ του πολλαπλά απελευθερωτικού στυλ της εποχής.
Πολύς λόγος γίνεται για τις ανισότητες, στις οποίες κάποιοι αποδίδουν τα δεινά του σημερινού κόσμου. Εκτεταμένη αρθρογραφία καταγγέλλει την υπερσυγκέντρωση ή την «παγκόσμια πρόκληση» του χρήματος. Πράγματι, περίπου το 1% του πληθυσμού κατέχει σχεδόν τον μισό παγκόσμιο πλούτο, ενώ οι πολύ πλούσιοι αυξάνονται. Ωστόσο, οι πολύ φτωχοί ελαττώνονται. Τo ποσοστό της ακραίας φτώχειας έχει μειωθεί πάνω από 50% τα τελευταία 30 χρόνια, αν και τα 800 εκατομμύρια ανθρώπων που ζουν με λιγότερα από 1,90 δολάρια την ημέρα αυξήθηκαν περίπου κατά 10% λόγω πανδημίας. Ο στόχος του ΟΗΕ για εξάλειψη της ακραίας φτώχειας ώς το 2030 θεωρείται εφικτός.