Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η κυριότερη σημασία που έχουν οι λογής λίστες στα Δίκτυα (για μας εδώ: των βιβλίων) είναι που μας θυμίζουν όλον αυτό τον λησμονημένο πλούτο.
Η μνήμη —βέβαια και η αμνησία— είναι κοινή: συντηρείται από όλους μας μαζί. Σκαλίζοντας τις λίστες, βρίσκεις τον εαυτό σου νέο, αδαή, πλήρη.
Και, τι θαύμα! γυρνώντας στα παλιά παυσίλυπα βιβλία, κατατροπώνεις αναίμακτα έπαρση, φαιδρότητα και θεόπικρες ειδήσεις — νεότερος, αντέχεις.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Μες στον γενικό χαμό, με τα δημοψηφίσματα που αγαπούν τα τυλιγμένα με σημαιούλες εθνοπρεζάκια, μιλάμε για δουλειές. Τα βράδια. Στα μηνύματα.
Επειδή μια στάλα μάς κόβει και ξέρουμε πως δεν είναι στο χέρι μας, βάζουμε πιο πολλά κιλά φαντασία απ' όση θα 'θελε: είναι ο πασατέμπος μας.
Κι αποξεχνιόμαστε με κρασί και βιβλία και όνειρα, και χτίζουμε τις Νέες Νέες Υόρκες μας, εδώ στη Σαλονίκη, κάτω στην Αθήνα, και άλλοι αλλού.
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Αν ο Τσίπρας πρόκειται να μας κυβερνήσει αύριο, είναι καλό να 'ναι ένας άλλος Τσίπρας από τον χθεσινό Τσίπρα: με Άθω, Βατικανό — και Ευρώπη.
Ούτε ιδιαίτερη ταραχή χρειάζεται για τις κορόνες λατινοαμερικάνικου μεγαλείου που εξαπολύει από καιρού εις καιρόν: συγγνωστές μέθοδοι άγρας.
Εν πάση περιπτώσει, δεν χρειάζεται φόβος, σύμμαχοι και σύντροφοι. Έτσι κι αλλιώς, αύριο-μεθαύριο θα 'μαστε χους. Ας το πάρουμε όθεν ελαφριά.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Οι μεγάλες αλλαγές γίνονται ή εκρηκτικά, με μιαν ανακάλυψη-επινόηση-εφεύρεση, ή όπως οι σταλακτίτες, με πείσμα, «στοχοπροσήλωση» κι επιμονή.
Ώς πριν 3-4 χρόνια, η ιδέα του ποδηλάτου ως εναλλακτικού μέσου μετακίνησης ήταν γελοία — όχι πια. Ο δε Ποδηλατόδρομος Αθηνών τα αλλάζει όλα.
Για να χαραχτούν τα 27 χλμ. Κηφισιά-Φάληρο, πολλοί αψήφησαν βλαστήμιες και κινδύνους, επέμειναν, επένδυσαν — νίκησαν. Εντέλει, όλα αλλάζουν.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Βρόμικες μέρες, σπιλωμένες από τόσο πολλές, τόσο δυνατές φωνές, τόσες τσιρίδες, τόσο βάναυσο, οξύ λόγο. Εν αρχή ην ο δριμύς, στριγκός λόγος.
Και νά: μια παράγραφος σ' ένα βιβλίο, δυο νότες, η φωνή στο ράδιο — όλα όσα πρωτακούς και θυμίζουν ταραγμένες, αλεξικέραυνες μέρες εφηβείας.
Όλα όσα είσαι και ξανασυναντάς, και μένεις χάσκοντας μπρος στην αλεξικέραυνη μαγεία τους. Εν αρχή, βασική, κυρία, ην ο θαυμασμός. Αντέχουμε.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Όσο πληθαίνει και λυσσά η βρομιά του Ισλαμικού Παρακράτους, που πρώτα του θύματα έχει τους μουσουλμάνους όπου γης, ας ουρλιάξουμε όλοι μαζί:
Δώστε άδεια να ανεγερθεί το ιερό τέμενος των Αθηνών! Είναι ηθική υποχρέωσή μας, & το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε για τους συμπολίτες μας.
Κι αν δεν σας νοιάζουν οι αθώοι, σκεφτείτε έστω τούτο: είναι ό,τι μόνο μπορούμε να κάνουμε για να πλήξουμε κατάκαρδα το βρομοναζιστικό ISIS.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ο Τσίπρας δήλωσε παοκσής. Τι άλλο; Είναι αδιόρθωτος λαϊκιστής και η ομάδα του Σαββίδη είναι πιο ελκυστική σήμερα από τον ΑΡΗ τής Γ' Εθνικής.
Είναι επίσης —ανέκαθεν— ομάδα του Δημοσίου. Οπότε, ο ευειδής μέλλων πρώην πρωθυπουργός καλώς την επέλεξε για να ξεκινήσει τα μικρονοϊκά του.
Και λέω μικρονοϊκά για να μη χρησιμοποιήσω θολούς χαρακτηρισμούς για τον πιο λαμπρά σκοταδιστικό λόγο στη ΔΕΘ. (Φευ: παίζει χωρίς αντίπαλο).
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ούτε εχθές είδα τα της επικαιρότητος. Είχε γενέθλια ένας συναθλητής στο ντότζο —έκλεισε τα 51— και μας έβγαλε για τσίπουρο. Οπότε, τι να πω.
Έπειτα, όλη μέρα τρέχαμε με τον ηλεκτρολόγο, περιμέναμε έναν κούριερ, είδαμε δυο επεισόδια ενός περσινού σίριαλ, δουλέψαμε. Οπότε, τι να πω;
Γλίστρησε η ζωή μέσ' απ' τα χέρια μας ή τάχα γλιστρήσαμε εμείς μέσ' απ' τα δικά της; Θαρρώ εύκολη είναι η απάντηση· οπότε εγώ τι άλλο να πω;
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ενώ θαυμάζεις το στήθος της Κόρης της Αμφιπόλεως, και ζηλεύεις όσους τυχερούς το ξεσκονίζουν από το χρόνο, έρχεται το ΣτΕ να σε προσγειώσει.
Συνηθίζει, σαφώς, κανείς το γεγονός ότι το σύστημα βολεύεται σε καιρούς κρίσης και θρασομανά, έχεις ακονίσει τις αντοχές σου, μα νισάφι πια.
Κάποια στιγμή αγανακτείς από το φαρμάκι που επιμένουν να χύνουνε στις πληγές μας κι από την ασυδοσία που επιδεικνύουν μπροστά στο πτώμα μας.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Η φρίκη της 11ης Σεπτεμβρίου πρέπει να μας θυμίζει (έντονα — σαν ξαφνικό χτύπημα στην πλάτη) πως μόνο η ανοχή, το δέξιμο, η αγάπη μάς σώνει.
Η φρίκη της 11ης Σεπτεμβρίου άμποτε να μας δίδασκε πως στη θέση των θυτών ίσως έμπαιναν τα παιδιά μας — οι Πύργοι είναι ένας· είναι ο Άλλος.
Η φρίκη της 11ης Σεπτεμβρίου, όταν επαναληφθεί, μακάρι να αντιμετωπιστεί αυτή τη φορά με σύνεση και ανθρωπιά — για να μην επαναληφθεί ποτέ.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Έχω ένα κινητό δεύτερο χέρι, που κυρίως το χρησιμοποιώ σαν ξυπνητήρι. Δεν τηλεφωνώ (δεν έχω κάρτα), αλλά μπορεί να με βρει κανείς άμα θέλει.
Χθες παρουσιάστηκε το iPhone6, και η κουβέντα στα σόσιαλ περιστράφηκε γύρω από το πόσο καλό ή κακό είναι, και πόσο κακοί όσοι το σχολιάζουν.
Δεν ξέρω από καλά τηλέφωνα, αλλά ξέρω τούτο: από την Κρίση θα βγούμε μόνο αποζητώντας να έχουμε όλοι ακριβά αγαθά. Και το ακριβότερο iPhone.
Tου Κυριάκου Αθανασιάδη
Η στήλη σχολιάζει την επικαιρότητα, μα πώς να γίνει όταν ο υπογράφων δεν μπήκε όλη μέρα στο Ίντερνετ, ασχολούμενος αποκλειστικά με αλλότρια;
Ακούγεται ένα φύλλο που κυλά στο δάσος αν δεν είσαι κει να το ακούσεις; Πόση σημασία έχει η δική σου υπογραφή στο Φύλλον Αγώνος τής σήμερον;
Α! η ζωή κυλά στις όχθες των ποταμιών, των ποταμιών που είμαστε εμείς, κι εγώ δεν έχω να πω για την επικαιρότητα τίποτε άλλο — απλώς έλειπα.
Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη
Εν αρχή ην ο λόγος. Δεν θα υπάρξει μεγαλύτερη κουβέντα από αυτήν. Το βλέπουμε εδώ και όσα χρόνια ζούμε μες στα social: όλοι γράφουν για μας.
Η ταπεινή αρθρογραφία, ρομφαία δημοσιογραφική, έγινε κύριο όχημα επικοινωνίας της πολιτικής: κι άλλους τους ανεβάζει, άλλους τους κατεβάζει.
Ζούμε μες στις λέξεις. Οι Βενιζέλος και Σημίτης θα το εκμεταλλευτούν και δικαίως θα 'χουν το πάνω χέρι στις εξελίξεις. Εν αρχή και εν τέλει.
Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Δουλεύοντας όλες τις ώρες της ημέρας, χωρίς την πολυτέλεια του Σαββατοκύριακου, δεν άκουσα την ομιλία του Α. Σαμαρά. Άκουσα όμως επικρίσεις.
Οι έκτακτοι φόροι γίνονται πάγιοι, καμιά ελάφρυνση πουθενά κλπ. Δεν καταλαβαίνω προς τι ο ψόγος: όλα αυτά, κι άλλα που έρχονται, τα ξέρουμε.
Μία διαμαρτυρία για την οικονομία με βάση τον άνθρωπο αξίζει κι επείγει: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΝΤΕ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ! ΝΤΡΟΠΗ! ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ, ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΡΑΤΟΣ!
Tου Κυριάκου Αθανασιάδη
Ένα σοβαρότατο επιχείρημα υπέρ του Αντιρατσιστικού είναι ότι αυτό θα καταδίκαζε φυλάκιζε) τον Πλεύρη στην υπόθεση με το άθλιο βιβλίο του.
Εγώ πάλι θα ήμουν ευτυχής αν διαγκωνίζονταν για την υπεράσπιση αυτού του βρομύλου, ημίτρελου, αμόρφωτου ναζί εκατοντάδες δημοκράτες νομικοί.
Το ξέρουμε όλοι, και οι από δω και οι απ' την άλλη πλευρά: θα δούμε, θα βιώσουμε πολλά «ευτράπελα» με τούτο το υπερόπλο της δημοκρατίας μας.