Κάνοντας λοιπόν ένα φλας μπακ στο όχι και τόσο μακρινό 2016, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα ότι ο Τσίπρας δεν απευθύνεται σε λωτοφάγους (πλην των οπαδών του, ίσως), ας διαπιστώσουμε μαζί, εξετάζοντας τον σχετικό υπ’ αριθμ. 4389/2016 νόμο σύστασης του Υπερταμείου (δεν χρειάζεται άλλωστε να είναι κανείς ειδικός), ότι αυτά που λέει στο βιβλίο του ουδεμία ή, έστω, στην καλύτερη περίπτωση, ελάχιστη σχέση έχουν με αυτά που συμφώνησε με τους δανειστές.
Καταρχάς, πρέπει να διευκρινίσουμε ότι αυτό που μας είναι γνωστό ως «Υπερταμείο» είναι μια ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.» και, στις διεθνείς σχέσεις, «Hellenic Corporation of Assets and Participations»» (HCAP), η οποία συστάθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με το άρθρο 184 του νόμου 4389/2016, και η οποία, σύμφωνα με το παραπάνω άρθρο και παρότι αποκλειστικός της μέτοχος είναι το Ελληνικό Δημόσιο (το οποίο εκπροσωπείται από τον εκάστοτε υπουργό Οικονομικών), εντούτοις και εξαιρετικά, σύμφωνα με την παράγραφο 4 του άρθρου αυτού, «Η Εταιρεία δεν ανήκει στο δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως αυτός εκάστοτε ορίζεται». Ήδη δηλαδή από τη σύστασή της και για τη σύστασή της, εφαρμόζεται εξαιρετικό, και συγκεκριμένα ευνοϊκό προς τους ξένους θεσμούς-δανειστές, δίκαιο.
Στο εν λόγω Υπερταμείο μεταβιβάστηκε ως γνωστόν με τον παραπάνω νόμο το σύνολο των μετοχών των παρακάτω δημόσιων επιχειρήσεων, με το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων που εκείνη τη στιγμή τους ανήκαν, δηλαδή το σύνολο της ακίνητης και κινητής περιουσίας που τη στιγμή εκείνη ανήκε στο Ελληνικό Δημόσιο. Δηλαδή μεταβιβάστηκαν:
α. Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.
β. Το Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου του ν. 3986/2011 (Α' 152) («ΤΑΙΠΕΔ»).
γ. Η Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου ΑΕ του ν. 2636/1998 (Α' 198) («ΕΤΑΔ»).
δ. Η Εταιρεία Δημοσίων Συμμετοχών Α.Ε., η οποία συστήνεται σύμφωνα με την παράγραφο 8.
Όπως λέει λοιπόν χαρακτηριστικά ο Τσίπρας, στην καταγραφή του βιβλίου του σχετικά με την περήφανη διαπραγμάτευση και το περίφημο Υπερταμείο,
Ήταν κάπου κοντά στις 5 το πρωί. […] Ασφαλώς γνώριζαν, ή θα έπρεπε να γνωρίζουν, ότι δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να δεχτώ να μεταφερθεί η περιουσία της Ελλάδας, 50 δισ. ευρώ, προς ιδιωτικοποίηση σε Ταμείο με έδρα το Λουξεμβούργο ή οπουδήποτε εκτός Ελλάδας. Και με διοίκηση ξένων. [...] «Αντιπρότεινα, λοιπόν, να έχει έδρα την Αθήνα και να διοικείται από Έλληνες. Αποδέχονταν επίσης να έχει έδρα την Ελλάδα, αλλά ήθελαν ξένους να το διοικούν.
Εάν όντως τέθηκε λοιπόν από τους δανειστές ζήτημα για έδρα του Υπερταμείου στο εξωτερικό, ο Τσίπρας πολύ καλά έκανε και δεν το δέχτηκε. Πλην όμως δεν έκανε και κανέναν άθλο, όπως πολύ μελοδραματικά το παρουσιάζει στο βιβλίο του. Ιδίως σε σύγκριση με τους προηγούμενους πρωθυπουργούς (τους Γερμανοτσολιάδες), οι οποίοι, αν και τους τέθηκε το ζήτημα, δεν αποδέχτηκαν καν τη δημιουργία του. Εάν λοιπόν αυτός που αποδέχτηκε την σύσταση του Υπερταμείου αλλά δεν αποδέχτηκε την έδρα στο εξωτερικό είναι ήρωας, τότε οι προηγούμενοι που, παρά τις πιέσεις, δεν αποδέχτηκαν καν την ίδρυση του Ταμείου, τι είναι; Ασφαλώς, κατά τη λογική Τσίπρα, υπερήρωες! Πλην όμως, αξιοπρεπείς όντες (τη δουλειά για την οποία εκλέχτηκαν και για την οποία πληρώνονταν έκαναν), δεν το διαλάλησαν, αν και μείζον, όπως κάνει ετούτος, με το συντριπτικά… έλασσον!
Πέραν τούτων όμως, και προσπαθώντας να βλέπω την αλήθεια κατάματα, έχω την άποψη ότι, ακόμα και η ενδεχόμενη έδρα του Υπερταμείου στο Λουξεμβούργο, εκτός από την καθαρά αρνητική ψυχολογική διάσταση που όντως θα είχε για τη χώρα και το λαό της καμία αρνητικότερη συνέπεια δεν θα είχε για τα ελληνικά συμφέροντα. Ενόψει ιδίως των δεδομένων ότι:
Αφενός και προφανώς και στις δύο περιπτώσεις, δηλαδή και μέσα και έξω, θα ίσχυε ως ομπρέλα ασφαλείας το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.
Αφετέρου θα μπορούσε κάλλιστα, και στις δύο περιπτώσεις, να συμφωνηθούν, όπως συνήθως συμβαίνει στις διακρατικές και στις διεθνείς συμβάσεις (και ιδιαίτερα στην περίπτωση του Υπερταμείου λόγω της άμεσης και σοβαρότατης εμπλοκής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου), συμβατικοί όροι που να ρυθμίζονται από άλλα δίκαια, όπως π.χ. το αγγλοσαξονικό.
Τούτο επαληθεύεται αναμφισβήτητα από τα παρακάτω, σύμφωνα με τα οποία και παρότι το Υπερταμείο έχει την έδρα του στην Ελλάδα και η Ελλάδα έχει την πλειοψηφία στο Συμβούλιο που κάνει το κουμάντο, δηλαδή στο Εποπτικό Συμβούλιο του Υπεταμείου, εντούτοις με βάση τις συμφωνηθείσες, ψηφισθείσες και εφαρμοσθείσες από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα προβλέψεις του παραπάνω νόμου, τον οποίο επίσης ο Τσίπρας συνέταξε και ψήφισε, το κουμάντο στο Υπερταμείο το έκαναν από την ίδρυσή του οι δανειστές: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δηλαδή και ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ο γνωστός μας ESM με επικεφαλής τότε τον επίσης γνωστότατό μας Ίαν Ρέντιγκλ).
Οι οποίες διατάξεις (αναγκαστικά λόγω χώρου σε παράθεση των αναγκαίων χωρίων) διαψεύδουν κάθετα τα όσα ηρωικά εκθέτει παραπάνω ο Τσίπρας στο βιβλίο του: ότι δηλαδή δεν επρόκειτο να δεχτεί Υπερταμείο «με διοίκηση ξένων» και απαίτησε «να διοικείται από Έλληνες».
Αλλά ας δούμε μαζί αυτή την ακόμα μία εξαπάτηση που, κοντά στις άλλες, προσπαθεί να μας σερβίρει ο, πάντα Αλέξης Τσίπρας, πρώην πρωθυπουργός μας και εσχάτως συγγραφέας (επιστημονικής φαντασίας απ’ ό,τι φαίνεται) [οι υπογραμμίσεις δικές μου]:
Άρθρο 191. 1. Το Εποπτικό Συμβούλιο είναι υπεύθυνο για την εποπτεία του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας 2. Το Εποπτικό Συμβούλιο αποτελείται από πέντε (5) μέλη που διορίζονται από τη Γενική Συνέλευση του μοναδικού μετόχου, σύμφωνα με τα κατωτέρω: α) τρία (3) μέλη επιλέγονται από τον μοναδικό μέτοχο, κατόπιν σύμφωνης γνώμης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας που ενεργούν από κοινού, β) δύο (2) μέλη, μεταξύ των οποίων ο Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου, επιλέγονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, 4. Το Εποπτικό Συμβούλιο αποφασίζει επί των κατωτέρω θεμάτων: α. Εκλέγει και διορίζει τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας β. Ανακαλεί το διορισμό των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας. γ. […]. δ. Προσυπογράφει την απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας για την ανάκληση, προ της λήξης της θητείας τους, του διορισμού των μελών των Διοικητικών Συμβουλίων των άμεσων θυγατρικών της Εταιρείας, ε. Προσυπογράφει […] για οποιαδήποτε τροποποίηση του Εσωτερικού Κανονισμού της Εταιρείας και των άμεσων θυγατρικών της, εκτός του ΤΧΣ. ζ. Προσυπογράφει […] για τη σύσταση νέων άμεσων θυγατρικών. η. Προσυπογράφει […] για οποιαδήποτε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Εταιρείας. […] ιβ. Προσυπογράφει την επαναμεταβίβαση στο Ελληνικό Δημόσιο, […] περιουσιακών στοιχείων τα οποία μεταβιβάσθηκαν στην Εταιρεία ή στις άμεσες θυγατρικές της δυνάμει του παρόντος νόμου.
Και τόσες άλλες προσυπογραφές, όπου προσυπογραφή σημαίνει ότι τίποτα δεν ισχύει χωρίς αυτήν!
Ιδιαίτερη σημασία έχουν (σε συνδυασμό και με το ότι ο Πρόεδρος αναγκαστικά επιλέγεται μεταξύ των δύο μελών των δανειστών) οι παρακάτω προβλέψεις:
6. Το Εποπτικό Συμβούλιο βρίσκεται σε απαρτία όταν τουλάχιστον τέσσερα (4) μέλη αυτού είναι παρόντα. […] Οι αποφάσεις του Εποπτικού Συμβουλίου θα λαμβάνονται κατόπιν θετικής ψήφου τουλάχιστον τεσσάρων (4) μελών.
Πράγμα το οποίο, απλούστατα, σημαίνει ότι καμία, κυριολεκτικά καμία απόφαση του Εποπτικού Συμβουλίου δεν μπορεί να ληφθεί χωρίς τη συμφωνία των συμβούλων των δανειστών. Ακόμα δηλαδή κι αν είναι παρόντα όλα τα μέλη του Εποπτικού Συμβουλίου (και τα 5), για να ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση, θα πρέπει να συμφωνήσει τουλάχιστον και ένα μέλος των δανειστών. Και παρακάτω:
Στην περίπτωση που έχει κενωθεί θέση μέλους του Εποπτικού Συμβουλίου κατά τα ανωτέρω, το Εποπτικό Συμβούλιο μπορεί να λάβει νόμιμα αποφάσεις μόνο ομοφώνως και υπό την προϋπόθεση ότι παρίστανται στη συνεδρίαση τουλάχιστον ένα (1) μέλος που επιλέχθηκε από κοινού από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και του Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και ένα (1) μέλος που επιλέχθηκε από τον Υπουργό Οικονομικών. Σε περίπτωση κένωσης θέσης και των τριών (3) μελών που επιλέγονται από τον Υπουργό Οικονομικών, το Εποπτικό Συμβούλιο μπορεί να συνεδριάζει νόμιμα και να λαμβάνει αποφάσεις με την παρουσία των υπολοίπων δύο (2) μελών…
Δηλαδή, με απλά λόγια, μπορούν να αποφασίζουν μόνα τα δύο μέλη των δανειστών, ενώ σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο τα τρία μέλη του Ελληνικού Δημοσίου.
Συνεπώς ο πανηγυρικός ισχυρισμός Τσίπρα περί τεράστιας επιτυχίας του και δήθεν ελληνικού κουμάντου στο Υπερταμείο είναι για τα πανηγύρια και το μόνο που δείχνει είναι ότι είτε ο Αλέξης Τσίπρας δεν γνώριζε και δεν γνωρίζει ακόμα τι υπέγραψε (άρα επικίνδυνος) ή απλώς συνεχίζει ακόμη να κοροϊδεύει (το πιθανότερο – παλιά μου τέχνη κόσκινο) τον κόσμο (ίσως ακόμα πιο επικίνδυνος).
Και συνεχίζει ο Αλέξης Τσίπρας:
Αλλά, ταυτόχρονα, δεν είχα δικαίωμα να υποθηκεύσω τη δημόσια περιουσία και να οδηγήσω στον εξευτελισμό τον λαό μας κι εμάς που τον εκπροσωπούσαμε αυτές τις δύσκολες ώρες. Δεν θα έκανα πίσω.
Και όμως: και όπισθεν έκανε ολοταχώς (όπως όλοι γνωρίζουμε η όπισθεν είναι η πιο δυνατή ταχύτητα), και δεν έφυγε, και υποθήκευσε τη δημόσια περιουσία, και μάλιστα όλη (κινητή και ακίνητη). Και μάλιστα όχι μόνο για τα επόμενα 99 χρόνια, αλλά νομικά και δυνητικά επ’ αόριστον, αφού σύμφωνα με το άρθρο 186 του παραπάνω νόμου, το Υπερταμείο μπορεί να παραταθεί αορίστως με μόνη την απόφαση της «Γενικής Συνέλευσης του μοναδικού μετόχου», δηλαδή του Υπουργού Οικονομικών. Χωρίς μάλιστα η σχετική απόφαση να περάσει καθόλου από τη Βουλή ή από οπουδήποτε αλλού:
Άρθρο 186. 2. Η διάρκεια της Εταιρείας ορίζεται σε ενενήντα εννέα (99) έτη και αρχίζει από την καταχώριση στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο. Η διάρκεια δύναται να παρατείνεται με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του μοναδικού μετόχου.
Και στη συνέχεια:
Στη σκέψη ότι θα έπρεπε να συνθηκολογήσουμε, άρχισε να [τον] πιάνει πανικός: «Και πώς θα γυρίσουμε πίσω; Δεν θα έχουμε κόμμα, δεν θα έχουμε κυβέρνηση, δεν θα έχουμε λαό».
Και πολύ σωστά, μόνο που θα έπρεπε να προσθέσει ότ: αντί όλων των προηγούμενων, θα είχαμε φυλακές για τις αφεντομουτσουνάρες μας! Γιατί εκεί θα πήγαινε αναγκαστικά το πράγμα. Και εκεί έπρεπε να πάει με το κλείσιμο των τραπεζών και τα κάπιταλ κοντρόλ. Αλλά ας όψεται η δεύτερη κυβερνητική θητεία Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Έχει κι άλλο, αφού ο συγγραφεύς Τσίπρας συνεχίζει:
Ο Παππάς, πιο ενθουσιώδης και εύφλεκτος από χαρακτήρα είπε: «Πάμε να φύγουμε, να τους ξεφτιλίσουμε εμείς».
Εδώ και οι άθεοι… επικαλούνται τα θεία: ο Θεός έβαλε το χέρι του! Ποιους θα εξευτελίζατε εσείς βρε, κατά το ευαγγέλιο, μωρές παρθένες; Ποιους;
Από τι κι από ποιους γλιτώσαμε!
(Και θέλουν να ξανάρθουν! Παναγία μας!)
