Από τις έως τώρα πρόσφατες δημοσκοπήσεις (αλλά και από τις προηγούμενες) παρατηρήσαμε ότι, λόγω της συνολικής προσπάθειας πολιτικής τυμβωρυχίας του δυστυχήματος των Τεμπών, δυο κόμματα του λεγόμενου αντισυστημισμού έμοιαζαν να κερδίζουν τη μερίδα του λέοντος από την καπηλεία του πένθους. Ο αξιόπιστος και έγκριτος εθνικός παντογνώστης Κυριάκος Βελόπουλος και η Ζωή Κωνσταντόπουλου, η άλλη όψη του ιδίου τενεκεδένιου νομίσματος.
Η τακτική πολιτική ευήθεια του συριζαϊκού ερειπίου υπό τον Σωκράτη Φάμελλο ήταν αναμενόμενη. Το βαθύ μίσος εναντίον του Μητσοτάκη που τους συνέτριψε, τους τριχοτόμησε και τους γελοιοποίησε, φαίνεται ότι δεν το αντέχουν και ανέλαβαν ιδίοις εξόδοις την περαιτέρω καταρράκωσή τους. Όλοι, πάντως, έστρεψαν το βλέμμα στον Νίκο Ανδρουλάκη που ριζοσπαστικοποίησε το ΠΑΣΟΚ και ζούμε στιγμές άπειρης θλίψης, καθώς παρακολουθούμε την καταβύθιση ενός κόμματος που το είχαμε συνηθίσει σε ρόλο αντίβαρου στη σφοδρή επίθεση της γελοιότητας με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η χώρα και το πολιτικό της σύστημα. Αλλ’ ο Ανδρουλάκης αυτό το μπόι έχει, με αυτό πορεύεται.
Το πώς το κόμμα του παραδόθηκε στον συγκεκριμένο πολιτικό με τις συγκεκριμένες ριζοσπαστικές πολιτικές επιλογές, παρότι διαθέτει εξαίρετες προσωπικότητες, ας το σκεφτούν οι εξαίρετες προσωπικότητες που το επέτρεψαν. Ας σκεφτούν πώς οι χειρισμοί του επέτρεψαν να μετατραπεί το ΠΑΣΟΚ σε ΑΝΤΑΡΣΥΑ και πώς λόγω των πολιτικών που επελέγησαν συρρικνώθηκαν τα περιθώρια πολιτικού κέρδους από την τυμβωρυχία – μια που, δεν πρέπει να ξεχνιόμαστε, τα αποτελέσματα αυτά είναι το αποτέλεσμα της διαχείρισης διαφόρων μιας τεράστιας επιχείρησης εκμετάλλευσης ενός δυστυχήματος.
Σε αυτή τη συγκυρία, κυρίες και κύριοι, ή αν προτιμάτε «συντρόφισσες και σύντροφοι», η έκπληξη είναι το ΚΚΕ, αυτή η εδραία πολιτική επιχείρηση που λειτουργεί ως Βατικανό στην ελληνική επικράτεια, με δικούς της κανόνες, νόμους και άβατα… Πώς έπεσε στην παγίδα ενός τηλεπωλητή της πεντάρας και μιας φωνακλούς των αριστερών πολιτικών τζακιών που καίνε ευγενές καύσιμο; Στις «αυθόρμητες και μη υποκινούμενες» διαδηλώσεις, ο τεράστιος κομματικός του στρατός (στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό), με την ακόμα πιο τεράστια εμπειρία, έγινε τελικά η αιχμή του δόρατος για να κοιτάζει κι αυτό το ιδιωτικό κόμμα της Κωνσταντοπούλου με τα κιάλια, από κάτω, παρέα με τον ανταγωνιστή στα ένδοξα πεδία των γνήσιων εκφραστών της λαϊκής οργής, τον Βελόπουλο, που τίναξε την μπάνκα στον αέρα ως επιστολογράφος του Ιησού. Θα μου πείτε ότι και το ΚΚΕ πουλά επιστολές (μανιφέστα στην επαναστατική γλώσσα) του Μαρξ. Εν πάση περιπτώσει, πρόκειται για ανταγωνιστικές θρησκείες που, πάντως, φαίνεται να τους ενώνουν η Ρωσία του Πούτιν – και ο Μητσοτάκης!
Με κάθε ειλικρίνεια, με εξέπληξε αυτή η ατυχής διαχείριση (ας την ονομάσουμε γκάφα, ή παρέκκλιση, ή αστοχία) του ΚΚΕ, με αποτέλεσμα να τρέχουν οι κνίτες και το ΠΑΜΕ για την Κωνσταντοπούλου και τον Βελόπουλο. Έχει η Ζωή γυρίσματα, σύντροφοι!
