Αναβάλλεται η πανεπιστημιακή αστυνομία λένε σήμερα Τα Νέα και θυμάμαι πέρσι τη Μαρία από το ΠΑΔΑ που φώναζε για βοήθεια, όταν 30 αναρχικοί με ρόπαλα χτυπούσαν επί μία ώρα τους συμφοιτητές της και τους έστελναν στο νοσοκομείο με σπασμένα σαγόνια, ενώ ο πρύτανης μας έβγαζε ανακοινώσεις για διακοπή σπουδών λόγω "τεχνικής βλάβης", μη αφήνοντας την αστυνομία να επέμβει.
Θυμάμαι τον Κωνσταντίνο από την ΑΣΟΕΕ, όταν τον χτυπούσαν επειδή κέρδιζε γενικές συνελεύσεις λέγοντας "έξω οι μαφίες από τα πανεπιστήμια", στηρίζοντας την ηλεκτρονική ψηφοφορία. 21 χρονών παιδί.
Τον Κίτσο από το ΕΜΠ, όταν δημοσίευαν τη διεύθυνσή του στα ανομολογητα και τον διέσυραν με πανό και απειλούσαν καθημερινά τη ζωή του. 21 χρονών παιδί.
Τον Νάγο από το Φυσικό, όταν τον έστελναν επίσης στο νοσοκομείο επειδή πετύχαινε ανεξάρτητα πλαίσια κατά της κατάληψης. Μόνος του εναντίον των τραμπουκων...19 χρονών παιδί.
Τη Μυρσίνη, όταν της πετούσαν αποφάγια στη συνέλευση για να την εξευτελίσουν, αλλά αυτή συνέχιζε, και τελικά τους κέρδιζε... 18 χρονών παιδί!
Όλοι τους συνέχιζαν αδιάκοπα, λες και χρωστούσαν σε κάποιον να κουβαλάνε αυτό το σταυρό καθημερινά. Να γίνονται στόχοι!
Λες και χρωστούσαν κάτι στην πολιτεία.
Στην ίδια πολιτεία που σήμερα φαίνεται να τους εγκαταλείπει για άλλη μια φορά, αφού πρώτα τους άφησε να εκτεθούν.
Και μετά απορούμε, γιατί επικρατεί αυτή η μανία στο Πανεπιστήμιο και καταδικάζουμε όταν το μοιραίο κατά τύχη βγαίνει στη δημοσιότητα.
Όταν καμιά άλλη φωνή δεν μπορεί να εκφραστεί οργανωμένα, εκτός από αυτή της Αριστεράς.
Όταν οι καθηγητές μας κάνουν πως τίποτα δε συμβαίνει και μαζεύουν χρήματα για να αποφυλακίσουν τραμπούκους και λοιπούς μαχαιροβγάλτες.
Δεν θα πάει τίποτα καλά, ποτέ, αν δε συντριβεί αυτός ο φασισμός. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς ημίμετρα. Δεν είναι ζήτημα διαφορετικής άποψης πλέον, είναι ζήτημα στοιχειώδους δημοκρατίας.
