Ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ προκάλεσε «πολιτικό σεισμό» με τις πρόσφατες δηλώσεις του για τα γεγονότα του 1922. Για πρώτη φορά, επισήμως και δημόσια, ένας τόσο υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Κρεμλίνου παραδέχτηκε όχι απλά την ιστορική αλήθεια, αλλά την ενεργό συμμετοχή της Σοβιετικής Ρωσίας στην ενίσχυση του στρατού του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Όχι ότι δεν το γνωρίζαμε ή ότι εκπλαγήκαμε...
Γνώμες
Στις 27 Ιανουαρίου 2026, στην Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος, για την οποία έγινε εκδήλωση στον Ελληνικό Κόσμο της οδού Πειραιώς, κεντρικός ομιλητής ήταν ο εκδότης του Books' Journal, Ηλίας Κανέλλης. Δημοσιεύουμε σήμερα την ομιλία του.
Λίγα χρόνια πριν, η εικόνα ενός βρετανού πρωθυπουργού στο Πεκίνο θα τροφοδοτούσε εύκολα αφηγήσεις για «γέφυρες» ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή, για «χρυσές εποχές» επενδύσεων και για μια Βρετανία ικανή «να παίζει πάνω από το βάρος της». Σήμερα, η ίδια εικόνα λειτουργεί πιο πολύ ως υπενθύμιση του πόσο έχουν στενέψει τα περιθώρια ελιγμών.
Γενική παραδοχή είναι, πως η Αντιπολίτευση στην Ελλάδα πάσχει, κατακερματισμένη σε μικρά αριστερά και δεξιά κόμματα και από το ΠΑΣΟΚ.
Πριν καμιά δεκαριά χρόνια βρέθηκα σε χωριό της ορεινής Αρκαδίας. Τη χρονιά εκείνη η παραγωγή κάστανων ήταν στα κάτω της. Κυκλοφορούσε η φήμη ότι ευθυνόταν κάποιος ιός που κατασκεύασαν, ποιοι άλλοι, οι Αμερικάνοι για να πλήξουν την παραγωγή κάστανων της Αρκαδίας! Τι κι αν εξηγούσα στους αγρότες της παρέας ότι η επιστήμη δεν έχει τη γνώση να σχεδιάσει ιούς με προβλέψιμες ιδιότητες. Τι κι αν τους εξηγούσα ότι ακόμη και αν μπορούσαμε να το κάνουμε οι δαπάνες θα ήταν τεράστιες με μη προφανές όφελος. Τι κι αν δεν ήταν σαφές στο μυαλό τους για ποιο λόγο έκαναν κάτι τέτοιο οι Αμερικάνοι. Η πεποίθησή τους για τον κατασκευασμένο ιό παρέμενε ακλόνητη. Και βεβαίως το γεγονός ότι ασχολούμαι επαγγελματικά με τη βιολογία και την έρευνα, τους άφηνε παγερά αδιάφορους. Εκνευρίστηκα, θύμωσα, μου χάλασε η διάθεση. Λάθος, μέγα λάθος!
Γιατί μισεί τόσο πολύ την Ευρώπη ο Ντόναλντ Τραμπ; Γιατί την αντιμετωπίζει με τέτοια περιφρόνηση και εχθρότητα;
Η Μαρία Καρυστιανού, τραγική μητέρα θύματος του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών και —κατά πολλούς— ανερχόμενη πολιτικός της αναπαλαιωμένης καθαρσης, έφερε ξανά στο προσκήνιο το θέμα των αμβλώσεων. Ένα θέμα που, νομικά και κοινωνικά, έχει επιλυθεί στην Ελλάδα εδώ και περίπου 40 χρόνια. Τότε δεν υπήρχαν social media. Υπήρχε δημόσια σφαίρα με φίλτρα, με εφημερίδες, με χρόνους ωρίμανσης και δημόσιο διάλογο στη Βουλή.
Ενώ πολλά έχουν γραφεί για τη στάση ξένων πολιτικών απέναντι στη χώρα μας και το λαό της κατά την περίοδο των μνημονίων, λίγα έχουν γίνει γνωστά για το πώς είδαν και, κυρίως, τι έκαναν κάποιοι ξένοι επιστήμονες για να μην καταστραφεί τότε η επιστημονική έρευνα στην Ελλάδα.[1]
Οι προβλέψεις του νόμου που ρυθμίζουν την ευθύνη και τη φροντίδα των παιδιών έναν μόνο σκοπό υπηρετούν: την προστασία του συμφέροντος της –κατά νόμον– «αυτού Μεγαλειότητος» του ανηλίκου. Όπου το «συμφέρον του ανηλίκου» εκλαμβάνεται με όλες τις νοητές μορφές: ηθικές, ψυχικές, ψυχαγωγικές, εκπαιδευτικές, κοινωνικές και οικονομικές.
Το πέμπτο βιβλίο των Ιστοριών του Θουκυδίδη είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του αφιερωμένο στην εξιστόρηση της εκστρατείας των Αθηναίων κατά των Μηλίων, η οποία καταλήγει σε μια πράξη που σήμερα θεωρούμε ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας – τη θανάτωση των ανδρών και τον εξανδραποδισμό των γυναικών και των παιδιών. Στο βιβλίο αυτό περιγράφεται από τον Θουκυδίδη και ένας διάλογος ανάμεσα στα εμπόλεμα μέρη, όπου οι αμυνόμενοι, οι Μήλιοι, καταγγέλλουν ότι η εκστρατεία των Αθηναίων κατά του νησιού και η προσπάθεια βίαιης πρόσδεσής τους στο πολεμικό άρμα των Αθηνών –το τίμημα της άρνησης είναι θάνατος και εξανδραποδισμός– είναι άδικη. Οι Αθηναίοι απαντούν ότι «δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται», ότι δηλαδή για να αναγνωριστεί ότι μια κατάσταση υφίσταται υπό το καθεστώς του δικαίου πρέπει όλα τα μέρη να είναι ίσα και ότι σε αντίθετη περίπτωση «δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν», ότι η διαμάχη επιλύεται στο μέτρο που η ισχυρότερη πλευρά μπορεί να επιβάλει την θέλησή της στην ασθενέστερη ενώ η ασθενέστερη προσπαθεί να υποχωρήσει μέχρι του σημείου που να μην απειλείται πλέον από την ισχυρότερη.