Πάντα έλεγες πως είμαι από τους καλύτερους πρεσβευτές του ρωσικού πολιτισμού στην πατρίδα μου, μα τώρα βλέπω στο βλέμμα σου πως είσαι έτοιμος να με κατηγορήσεις για «ρωσοφοβία». Τι λέξη κι αυτή! Αποτελεί κεντρικό, πολιτικό και πολιτισμικό επιχείρημα της κυβερνητικής προπαγάνδας σε όλα τα ελεγχόμενα ΜΜΕ της χώρας σου. Την ακούς σχεδόν σε κάθε δελτίο ειδήσεων και υποχρεωτικά σε όλες τις –αναρίθμητες– πολιτικές εκπομπές.
Γνώμες
![Γράμμα σε έναν Ρώσο φίλο [3]](/images/k2/f2385376926b394ea2d91b670eec22dc.jpg)
Οι αλλαγές που ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας σχετικά με το νέο Σχέδιο Νόμου για τα ΑΕΙ ακολουθούν δυο αντίθετες μεταξύ τους κατευθύνσεις. Από τη μία πλευρά, υπάρχει αυτή της ενίσχυσης της εξωστρέφειας και της διεθνοποίησης των Πανεπιστημίων, της προσέλκυσης ερευνητών από το εξωτερικό, της θεσμοθέτησης διπλών/κοινών προγραμμάτων σπουδών και του εσωτερικού Erasmus, της απελευθέρωσης της έρευνας από γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, μέτρα και πολιτικές δηλαδή που έχουν υπηρετούν μια μεταρρυθμιστική δυναμική για το Πανεπιστήμιο.
Το έγκλημα είναι κάτι το φυσικό. Το bullying παράγει φόνους, η ερωτική απόρριψη και το ανικανοποίητο παράγει βιασμούς, η φτώχεια παράγει τις ληστείες και τις ληστείες μετά φόνου - τόσο φυσικά, όσο φυσικά το σύννεφο φέρνει τη βροχή. Σε μια κοινωνία καπιταλιστική, το έγκλημα πρέπει να αντιμετωπίζεται με επιείκεια περισσή, επειδή ακριβώς το έγκλημα είναι κάτι το φυσικό, και κανείς δεν κάνει τίποτε γι' αυτό.
Barbara W. Tuchman, The Guns of August, Presidio Press, τελευταία έκδοση 2004, 640 σελ.
Λίγοι έχουν ακούσει για την Μπάρμπαρα Τάκμαν (Barbara W. Tuchman). Ακόμη λιγότεροι την έχουν διαβάσει. Το ότι φθάσατε στο σήμερα, ωστόσο, και διαβάζετε αυτές τις γραμμές το οφείλετε σε ένα βαθμό και σε εκείνη. Γιατί με ένα από τα βιβλία της επηρέασε τις τύχες του κόσμου.
Ένα πολιτισμικό σχόλιο για την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ και τον λόγο του στο Κογκρέσσο
![Γράμμα σε έναν Ρώσο φίλο [2]](/images/k2/baaf5d6d38e5d33511540930e16b192b.jpg)
Αγαπημένε μου Ρώσε φίλε
Μπορεί να σε ξάφνιασε η απόφασή μου να σου γράψω το πρώτο γράμμα, γιατί μόνο έτσι μπορώ να εξηγήσω τη σιωπή σου. Πίστεψέ με, δεν είχα κι ούτε έχω καμία πρόθεση να σε φέρω σε δύσκολη θέση. Σου είναι γνωστή άλλωστε η εκτίμηση και ο σεβασμός που τρέφω. τόσο στο πρόσωπό σου, όσο και σε εκείνον τον πολιτισμό που αγάπησα από τα νεανικά μου χρόνια.
Ποιες και γιατί πρέπει να είναι οι προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μια εποχή επάλληλων κρίσεων και ανατροπών.
Ακουσα τον λόγο του Πρωθυπουργού στο Κογκρέσσο. Μετρημένος και ουσιώδης, η απαραίτητη captatio benevolentiae αναφέρθηκε σε κοινές αξίες σημαντικές, που δικαιολογούν κοινούς αγώνες για την υπεράσπισή τους. Από αυτές τις προκείμενες, τα συμπεράσματα προέκυπταν σαν από μόνα τους. Ένας καλός λόγος.
Εξίσου σπουδαία με την ομιλία του πρωθυπουργού στις 17 Μαΐου στο Κογκρέσο, η οποία ήταν λαμπρή, ήταν και η πρόσκληση καθαυτή. Επειδή, σύμφωνα με το αμερικανικό σύνταγμα, για να εκφωνήσεις λόγο εκεί πρέπει να προσκληθείς, είτε είσαι ο Μητσοτάκης είτε είσαι ο Μπαϊντενάκης.
Όταν βλέπω τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στα περισσότερα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας, κυρίως όμως στο ΑΠΘ, θλίβομαι. Τα τελευταία επεισόδια, με τις βαριοπούλες, δεν ήρθαν ως αστραπές εν αιθρία, αλλά είναι το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης πορείας με κύριο χαρακτηριστικό την αδιαφορία, τόσο από την πολιτεία, όσο και από την ίδια την πανεπιστημιακή κοινότητα.