Χρειάζεται η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, στην παρούσα πολιτική και κοινωνική συγκυρία της Ελλάδας, να χαϊδεύει τα ακροδεξιά αυτιά του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και των υποστηρικτών των απόψεών του εντός και εκτός Νέας Δημοκρατίας; Λόγω των –μικρής κλίμακας, διαχειριστικών, αλλά οικονομικά και εθνικά ωφέλιμων, νομοθετικών της ρυθμίσεων για τη μεταναστευτική εργασία στη χώρα; Ή λόγω της επικείμενης νομοθεσίας για τα ομόφυλα ζευγάρια, που έχουν το αυτονόητο δικαίωμα της ισονομίας;
Γνώμες
Η συμπληρωματικότητα των Πράξεων της ΕΕ για την Τεχνητή Νοημοσύνη και τα Δεδομένα
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε πρόσφατα ότι μπορεί να παραμείνει πρόεδρος της Ρωσίας ώς το 2030. Θα μπορούσε, μετά την αλλαγή του Συντάγματος της Ρωσίας το 2020, να παρατείνει ακόμη περισσότερο την παραμονή του στην εξουσία. Φαίνεται, ωστόσο, απίθανο να βρίσκεται ακόμη στην εξουσία σε 10-12 χρόνια. Έχουν συσσωρευτεί πάρα πολλές ιδιοτροπίες έως τώρα ώστε να αναμένει κανείς μια μακρά γεροντοκρατική διακυβέρνηση υπό τον ίδιο και την παρέα του.
Μια από τις απόψεις που χαίρουν μιας αμφιβόλου αξίας δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό είναι ότι η Δύση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο μπροστά σε μια αναδυόμενη λαίλαπα που τροφοδοτείται από το αντιδυτικό μένος πολλών ισλαμικών κρατών με μπροστάρηδες την Τουρκία και το Ιράν και με τη συνδρομή αυταρχικών καθεστώτων όπως αυτό της Ρωσίας ή της Κίνας. Άλλες τοπικές δυνάμεις όπως η Ινδία και η Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία και ίσως μερικά κράτη της Λατινικής Αμερικής παρακολουθούν τις εξελίξεις από ασφαλή απόσταση έτοιμες να εκμεταλλευτούν προς ίδιον όφελος κάθε αδυναμία της μιας ή της άλλης πλευράς, ενώ δημόσια προσπαθούν να παίξουν το ρόλο του αμερόληπτου κριτή.
Τα μεσάνυχτα της 8ης Δεκεμβρίου, έπειτα από έναν τριήμερο μαραθώνιο διαπραγματεύσεων, οι αντιπρόσωποι του Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατέληξαν, στο πλαίσιο του πέμπτου κατά σειρά «τριμερούς διάλογου» –μια μορφή διαδικασίας συναπόφασης μεταξύ των νομοθετικών οργάνων της ΕΕ– σε μια τελική συμφωνία επί του σχεδίου της Πράξης για την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Τα περισσότερα μουσεία του δυτικού κόσμου αντιλαμβάνονται πλέον το ρόλο τους ως πολιτισμικά ανοιχτοί οργανισμοί με απώτερο σκοπό τη στήριξη της διαφορετικότητας των ανερχόμενων εθνικών συσχετισμών και τη διεθνή κατανόηση. Όπως αποδεικνύεται, δεν πρόκειται παρά για ωραίες κουβέντες, καθώς προοδευτικοί νέοι κυρίως στρέφονται εναντίον τους, ζητώντας να επιστρέφουν στις χώρες προέλευσής τους λεηλατημένα μνημεία που ανήκουν (νόμιμα!) στις συλλογές τους. Όπως είναι φυσικό, το συντηρητικό κατεστημένο θεωρεί ότι δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτα και ότι όλα βαίνουν καλώς. Μέχρι να δουν κι αυτοί ότι τίποτα δεν βαίνει καλώς.
Οι εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων χρόνων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ανέδειξαν το ζήτημα της ασθενικής συμμετοχής των νέων στις εκλογικές διαδικασίες και στην κομματική ζωή γενικότερα.
Γιατί η Χαμάς και το Ιράν κάνουν τον Χίτλερ περήφανο. 1.200 «βιβλία νεκρά» τώρα*, έξι εκατομμύρια «βιβλία νεκρά» πριν...
Ποιος μιλάει, άραγε, για την πτώση της χούντας πενήντα χρόνια μετά; Όσοι συμμετείχαν πραγματικά στην πτώση της, και ήταν λίγοι όταν οι πολλοί, ως συνήθως, έκαναν τη δουλειά τους και στέναζαν στα γήπεδα, είναι στο παρασκήνιο και φειδωλοί στις κουβέντες τους. Ανάμεσά τους ένας από τους πιο όμορφους ανθρώπους που γνώρισα. Σιωπηλή, όπως η πρωινή γαλήνη του δάσους, δεν επεδίωξε ποτέ καμιά τιμή και κανένα αξίωμα στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, ξεχασμένη απ’ όλους εκτός από τους φίλους της, είναι η φιλόλογος Ασπασία Καρρά. Ίσως, από τους πιο βασανισμένους ανθρώπους μετά τον ηρωικό Σπύρο Μουστακλή στη διάρκεια της δικτατορίας. Τη θυμούνται, βέβαια, κάποιοι πανεπιστημιακοί του εξωτερικού και η περίπτωσή της εμπλουτίζει τη διεθνή βιβλιογραφία για τα βασανιστήρια και το έμφυλο τραύμα στη διάρκεια της χούντας.
Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καθημερινή στις 18 Νοεμβρίου 1984. Γράφτηκε από τον Πάνο Ερμείδη, τυπικό εκπρόσωπο της «γενιάς του Πολυτεχνείου», με αντιδικτατορική δράση στη Θεσσαλονίκη. Το 1970 εισήχθη στην Πολυτεχνική της συμπρωτεύουσας, το 1972 φυλακίσθηκε από τη δικτατορία λόγω συμμετοχής σε φοιτητικές αντιστασιακές εκδηλώσεις, τον Νοέμβριο του 1973 είχε ενεργό συμμετοχή στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και μετά φυλακίσθηκε ως πρωταίτιος. Το κείμενό του δημοσιεύεται ως τεκμήριο γενικότερων σκέψεων που γίνονταν τότε, οι οποίες δεν είναι και πολύ διαφορετικές για το ίδιο θέμα σήμερα.