Η πολεμική οικονομία της Ουκρανίας και τα διδάγματα για την Ευρώπη
Γνώμες
Ψευδολογία, προπαγάνδα και δολοφονία χαρακτήρα: Η ανάρτηση Τραμπ κατά του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄
Στο τελευταίο τεύχος του Books Journal που κυκλοφορεί δημοσιεύεται συνέντευξη που παραχώρησε o senior editor του σπουδαίου ιστορικού περιοδικού The Atlantic, David Frum. Σε αυτήν αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στην παραπληροφόρηση, την προπαγάνδα και τους τρόπους με τους οποίους ο αναγνώστης και οι θεατής μπορούν να διακρίνουν την ήρα από το στάρι, το ψέμα και την προπαγάνδα από την αλήθεια. Για να το πετύχουν είναι κρίσιμο να αναζητούν τις πηγές κάθε είδησης και να τις μαθαίνουν από οργανισμούς κύρους.
Διάλογος για τη βία, την αλήθεια και το όριο του διαλόγου ανάμεσα στον Ξενοφώντα Α. Μπρουντζάκη και την Τεχνητή Νοημοσύνη
Περί επιθετικών μεταρρυθμίσεων και σκληρής λιτότητας τύπου Μιλέι
Γνωστοί και μη εξαιρεταίοι οι βιβλικοί Γραμματείς και Φαρισαίοι, και μέρες που είναι τι πιο φυσικό να μας έρχονται στο νου τέτοιες συμπεριφορές, διαβάζοντας για τους πολιτικούς οι οποίοι ως σύγχρονοι γραμματείς και φαρισαίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους από αγανάκτηση για την καταστροφή της δημοκρατίας μας εκ μέρους της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, λόγω των τριών δικογραφιών της Ευρωπαίας Εισαγγελέα που πρόσφατα απεστάλησαν στη Βουλή.
Υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν αόρατη γραμμή ανάμεσα στη δημόσια ευαισθησία και στην υλική της προϋπόθεση. Οι δηλώσεις υπέρ της ειρήνης, οι συναυλίες για «καλό σκοπό», οι αναρτήσεις για το περιβάλλον και την ηθική της μη επέμβασης συγκροτούν ένα αφήγημα καθαρό, καθησυχαστικό, σχεδόν λυτρωτικό. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτό το αφήγημα ακουμπήσει στο έδαφος της πραγματικότητας, εκεί όπου τίποτα δεν είναι αφηρημένο, και καθετί έχει κόστος, βάρος και... καύσιμο.
Τα social media μου έχουν μετατραπεί σε θέατρο του παραλόγου. Ένας γραφίστας, που έχει χτίσει καριέρα σχεδιάζοντας τετριμμένες εταιρικές ταυτότητες χωρίς να έχει ποτέ δείξει το παραμικρό πολιτικό ενδιαφέρον για την επικαιρότητα, εμφανίζεται ξαφνικά να αγορεύει, σαν ιστορικός, για την «εγκληματική» Διακήρυξη Μπάλφουρ του 1917. Λίγο πιο κάτω, ένας DJ γνωστός για τα μισογυνικά του σχόλια ανακαλύπτει τον φεμινισμό – αλλά μόνο όταν πρόκειται να ασκήσει κριτική στο υποτιθέμενο «pinkwashing» του Ισραήλ, καταγγέλλοντας την «κουλτούρα του βιασμού» στους ισραηλινούς εποικισμούς. Λίγο αργότερα, ένας θεωρητικός που δεν έχει ποτέ εκφραστεί δημόσια για τίποτ’ άλλο πέρα από μουσικολογικά θέματα και περιορισμένου ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος, παίρνει δημόσια θέση για το Μεσανατολικό, λες και είμαστε σε θεατρική παράσταση όπου ο «γιατρός» του χωριού τοποθετείται επί παντός επιστητού. Εντωμεταξύ, μία επιμελήτρια τέχνης με οικογενειακή περιουσία που σχετίζεται με ελληνοεβραϊκές οικογένειες οι οποίες εκδιώχθηκαν το 1940, κάνει κηρύγματα στους ακολούθους της για το πώς οι κατηγορίες περί αντισημιτισμού χρησιμοποιούνται ως όπλο για να φιμώσουν τη νόμιμη κριτική στο Ισραήλ. Αυτή είναι η πραγματικότητα των ελληνικών social media από τις 7 Οκτωβρίου και μετά: ένα τοπίο όπου οποιοσδήποτε και οποιαδήποτε, απ’ όπου κι αν προέρχεται, βρίσκει την ιδανική ευκαιρία να ανακαλύψει ξανά τον εαυτό του/της – ως ηθικό, κοινωνικά ευαισθητοποιημένο άτομο με ισχυρές πολιτικές θέσεις, χωρίς βεβαίως να ρισκάρει τίποτα που θα μπορούσε να επηρεάσει την καριέρα του/της ή την κοινωνική του/της θέση.
Γιατί οι μελλοντικές εγγυήσεις ασφάλειας για την Ουκρανία αποτελούν ένα κρίσιμο αλλά δευτερεύον ζήτημα
Από την Ανδρική κυριαρχία του Πιερ Μπουρντιέ στο ψηφιακό ικρίωμα της Ιωάννας Τούνη
Το εμβληματικό έργο του Πιερ Μπουρντιέ (Pierre Bourdieu) Η ανδρική κυριαρχία (La domination masculine, 1998, μτφρ. Έφη Γιαννοπούλου, Πατάκη, 2007) αποτελεί μία από τις σημαντικότερες κοινωνιολογικές αναλύσεις για τον τρόπο με τον οποίο οι έμφυλες ανισότητες αναπαράγονται και εδραιώνονται ως φυσικοποιημένες στην κοινωνία μας. Ο Μπουρντιέ υποστηρίζει ότι η ανδρική κυριαρχία είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στο ασυνείδητό μας, που συχνά περνά απαρατήρητη, ακόμη και από τα ίδια τα θύματά της.
Δύο ειδήσεις σχεδόν ταυτόχρονες, στην ίδια γεωγραφία, στην επικράτεια του Ιράν. Κι όμως, ανήκουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις για την αξία της ζωής.