Πώς η ετικέτα του φασισμού συμβάλλει στην κατανόηση του πολέμου της Ρωσίας
Γνώμες
Όσο και αν το κρύβουμε από τον εαυτό μας, το Πολυτεχνείο προέκυψε μόλις φιλελευθεροποιήθηκε η χούντα και οδήγησε –παρά τις αντίθετες προθέσεις αυτών που μετείχαν– σε ένα καθεστώς τρόμου. Τη χούντα Ιωαννίδη.
Άλλωστε, ποτέ δεν έχουμε εξεγέρσεις σε περιόδους τρόμου αλλά σε περιόδους φιλελευθεροποίησης. Διότι ο τρόμος καταστρέφει την δυνατότητα των ανθρώπων ακόμη και να επικοινωνούν.
Αρκεί να θυμηθούμε τη μοναχικότητα, στην οποία πέσαμε την περίοδο Ιωαννίδη. Προσωπικά, πολλά χρόνια αργότερα, επέτρεψα στον εαυτό μου να δώσει εξήγηση σε μία εμπειρία: Όταν απολυθήκαμε οι τελευταίοι κρατούμενοι, εκεί παραμονές Χριστουγέννων του 1973 –μιλώ για Θεσσαλονίκη– ήταν σαν να βρεθήκαμε σε άγνωστη χώρα, αφού δεν έβρισκες έξω άνθρωπο να μιλήσεις.
Που πάει να πει πως ο τρόμος είχε καταλύσει τις σχέσεις των ανθρώπων. Άλλωστε το πιο τρομακτικό αποτέλεσμα του τρόμου, είναι η καταστροφή του ίδιου του κόσμου μεταξύ των ανθρώπων, κάτι που επιβάλλει μία μορφή «ακοσμίας» ή «ερημίας». (Για τους απαιτητικούς: η Βάνα Νικολαϊδου - Κυριανίδου, στο βιβλίο της Hannah Arendt: Ο Νόμος της Γης και η Λησμονημένη Παράδοση, Αλεξάνδρεια, 2021, φωτίζει εξαιρετικά αυτές τις έννοιες).
Θυμίζω επίσης ότι την περίοδο Ιωαννίδη, ακόμη και οι αντιστασιακές οργανώσεις «αποσύρονται». Γι' αυτό δεν έχουμε ούτε μία μαζική αντιστασιακή εκδήλωση.
Όμως τα Πολυτεχνεία (διότι δεν ήταν μόνον η Αθήνα) έσωσαν την τιμή μιας χώρας, η οποία –σε μεγάλο βαθμό– συμβιβάστηκε με τη δικτατορία. Γι' αυτό άλλωστε, η ιδέα του «τρόμου», ειδικά της περιόδου Ιωαννίδη που ακολούθησε, όταν το νέο καθεστώς απέκτησε και παραληρηματικά χαρακτηριστικά, τα οποία το οδήγησαν στην δική του καταστροφή αλλά και της χώρας, για πολλούς είναι ακατανόητη.
Η στάση επίσης όσων τόλμησαν να συμμετάσχουν, δεν θα κριθεί με βάση σημερινά κριτήρια αλλά εκείνης αποκλειστικά της στιγμής.
Ούτε βεβαίως με βάση τα αποτελέσματα της εξέγερσης. Διότι, στον κόσμο των ανθρώπων, τα αποτελέσματα της δράσης τους είναι συχνά αντίθετα με τις προθέσεις τους και γι' αυτό απροσδόκητα και ανεπιθύμητα.
Γι' αυτό η συμμετοχή εκείνες τις στιγμές θα αξιολογηθεί ως αυτό που ήταν: κορυφαία πράξη αξιοπρέπειας. Από φοβισμένους μάλιστα ανθρώπους. Και αυτό τους τιμά ακόμη περισσότερο. (Οι «ήρωες» είναι απάτη των δημαγωγών που εκμεταλλεύονται ό,τι αγγίζουν ή φαντασιώσεις καλοπροαίρετων).
Τέλος, το να προσάπτεται σε ολόκληρη «γενιά» –αποκαλούμενη αρνητικά «γενιά Πολυτεχνείου»– η αποκρουστική πράγματι συμπεριφορά κάποιων μεμονωμένων προσώπων, βουλιμικών με την εξουσία, που εκμεταλλεύτηκαν την συμμετοχή τους στην αντίσταση για να καταλήξουν μέλη του πολιτικού υποκόσμου της επόμενης περιόδου, δεν είναι τίποτε άλλο, από χυδαία συκοφαντία, που βολεύει μεν τους οπαδούς της τυραννίας αλλά προσβάλλει όλους μας.
Διότι το Πολυτεχνείο δεν ήταν τίποτε άλλο από μια στιγμή αξιοπρέπειας.
Τις τελευταίες εβδομάδες, στην πολιτική επικαιρότητα της Μελβούρνης και της πολιτείας της Βικτώριας, βρέθηκε η ανεπιτυχής ώς τώρα απόπειρα της αρμενικής, της ασσυριακής και της ελληνικής κοινότητας να επιτύχουν την αναγνώριση της γενοκτονίας των προγόνων τους την περίοδο 1915-1923, περίοδο που ξεψυχούσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, στην Άνω Πολιτειακή Βουλή της Βικτωρίας.
Σκέψεις με αφορμή τα τεκταινόμενα στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ
Μπορεί, πολλοί από εμάς, που έχουμε περάσει από τους δαιδάλους και τις Σκύλες και Χάρυβδες της –οποιασδήποτε μορφής- ντόπιας Αριστεράς, να είχαμε προβλέψει και προειδοποιήσει, χρόνια τώρα, για το πού οδηγείται αυτό το ιδιόμορφο μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ, και τώρα να παρατηρούμε απλώς την επιβεβαίωση των προβλέψεων μας.
Μόλις 82 ετών μας άφησε το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου 2024 ο Γιάννης Μπουτάρης... Δυσαναπλήρωτη απώλεια. Πόσες ζωές είχε όμως προλάβει να ζήσει στη μία ζωή του... Και σε πόσες υποθέσεις να προσφέρει. Σε κάθε μία από αυτές δόθηκε με το ίδιο πάθος που τον διέκρινε. Αυτόν, που τόλμησε να συνομιλήσει με τους φόβους του για να τους υπερβεί, όπως είπε σε ομιλία του στο TEDxAcademy το 2013.
Από την αμερικανική κρίση του 2008 και τις ευρωπαϊκές χρεοκοπίες του 2010+, είναι σαφές ότι η αναδιάρθρωση της οικονομικής ισχύος στον πλανήτη έχει πλήξει μεγάλα τμήματα των μεσαίων και λαϊκών στρωμάτων της Δύσης.
«Το παρελθόν δεν πεθαίνει ποτέ. Δεν είναι καν παρελθόν».
William Faulkner, Requiem for a nun, 1950
Έχουν γραφτεί και λεχθεί άπειρες εικασίες από την περασμένη εβδομάδα και, ειδικά, από χθες το βράδυ, για την επανεκλογή Τραμπ και τις αιτίες της. Τα περισσότερα έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά: πρώτον, την άγνοια και, δεύτερον, τη φροντίδα να απαλύνουν τις γωνίες για να μη θιγεί κανείς. Να τι ισχύει και τι προκάλεσε το φαινόμενο Τραμπ:
Σύμφωνα με τον διάσημο ορισμό της δημοκρατικής διακυβέρνησης του Αβραάμ Λίνκολν ("government of the people, by the people, for the people"), σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες διεξάγεται το δεύτερο τρίτο: οι ελεύθερες και δίκαιες εκλογές για την ανάδειξη προέδρου και μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας.
Πριν από λίγες μέρες, 110 αυστραλοί πολίτες ελληνικής καταγωγής, με αναφορά σε ολόκληρο το δημοκρατικό πολιτικό φάσμα της χώρας και με αναγνωρισμένη από την ευρύτερη κοινωνία επαγγελματική, πολιτική και κοινωνική δράση, υπέγραψαν μια επιστολή απάντηση στον ομοσπονδιακό εργατικό πρωθυπουργό Anthony Albanese σχετικά με τις πρόσφατες δηλώσεις του για τον διαχρονικό ρόλο της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής στα εκπαιδευτικά και πολιτισμικά δρώμενα της ελληνοαυστραλιανής κοινότητας.
«Η Washington Post δεν θα υποστηρίξει κανέναν προεδρικό υποψήφιο σε αυτές τις εκλογές. Ούτε σε οποιεσδήποτε μελλοντικές προεδρικές εκλογές. Επιστρέφουμε στις ρίζες μας να μην υποστηρίζουμε προεδρικούς υποψηφίους. […] Γνωρίζουμε ότι αυτό θα ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους, όπως ως σιωπηρή υποστήριξη ενός υποψηφίου, ή ως καταδίκη ενός άλλου, ή ως αποποίηση ευθύνης. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Εμείς πάντως δεν το βλέπουμε έτσι.».
~ Ουίλιαμ Λιούις, εκδότης και διευθύνων σύμβουλος της Washington Post
*