Δύο σημεία (και μια δανεική υποσημείωση) για τον Κώστα Σημίτη
Ας μου επιτραπεί μια εξομολόγηση: μόνο μια περίοδο στη ζωή μου ένιωσα συμφιλιωμένος με κυβέρνηση στην Ελλάδα. Το αίσθημα αυτό δεν είναι αμελητέο γιατί ανοίγει ένα δρόμο συμφιλίωσης με τον κόσμο κι επομένως ένα αίσθημα ειρήνης. Ήταν η περίοδος 1996-2004. Εξηγώ παρακάτω δύο από τους λόγους της συμφιλίωσης ―και το κάνω πιστεύοντας ότι ξεπερνούν το προσωπικό ενδιαφέρον.
Ο λεγόμενος δυτικός κόσμος, ο οποίος grosso modo αποτελείται από την Ευρώπη (χωρίς τη Ρωσία, η οποία δυστυχώς, παρότι ευρωπαϊκή χώρα και λαός, από πάντα ακολουθούσε δικό της ξεχωριστό δρόμο) και τις πρώην αποικίες της, ΗΠΑ και Αυστραλία, αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί, τελευταία όμως όχι χωρίς προβλήματα, την πρωτοπορία της ανθρωπότητας τόσο από άποψη (αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής) δημοκρατίας και ελευθεριών, όσο και οικονομικού πλούτου και παραγωγής (και εμπορίας) κάθε είδους πολιτισμού ως ξεχωριστού και διακεκριμένου αγαθού.
Κάποιες τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και το προσωπικό της κόμμα να καταλαμβάνει την δεύτερη θέση στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Το θέμα αυτό ήρθε στην ελληνική επικαιρότητα –οι προτεραιότητες της οποίας αποδεικνύουν και την… υψηλή αίσθηση πολιτικής αξιολόγησης που διαθέτει–, ταυτόχρονα με το εξίσου σοβαρό ζήτημα της επίθεσης ενός απίθανου χούλιγκαν βουλευτή που τα έκανε λαμπόγυαλο στην Εθνική Πινακοθήκη.
Η κριτική της Μαριλένας Κασιμάτη για τη «Σαγήνη του αλλόκοτου», την έκθεση που βανδάλισε ο χούλιγκαν βουλευτής της Νίκης, Παπαδόπουλος. [Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του Books' Journal, τχ. 161, που κυκλοφόρησε στις 15 Φεβρουαρίου 2025, πολύ πριν τον βανδαλισμό έργων του Χριστόφορου Κατσαδιώτη]
Πριν από λίγα εικοσιτετράωρα, οι συγγενείς των θυμάτων στο Μάτι ζήτησαν την συμπαράσταση «του λαού», καθώς εκδικαζόταν εκ νέου η υπόθεση της ανείπωτης τραγωδίας που συνέβη εκεί. Δεν ανταποκρίθηκε κανείς. Σιγή ιχθύος από τις λαϊκές μάζες και τις πολιτικές δυνάμεις. Ούτε καν μια δήλωση του Νίκου Ανδρουλάκη. Το συναίσθημα του λαού είχε εξαντληθεί υπέρ της «Μαρίας των Τεμπών». Δεν περίσσεψε δάκρυ για το Μάτι.
Πώς θα διατηρηθεί η διεθνής σταθερότητα καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες υποχωρούν από την παγκόσμια δικαιική τάξη που βασίζεται σε κανόνες;
Ήδη έχουμε μπει σε μια εποχή όπου συντάσσονται νέοι κανόνες. Αυτό που παρακολουθούμε καθημερινά σε πλανητικό πλέον επίπεδο δεν είναι μια παρέκκλιση άλλα μια νέα πραγματικότητα που θέτει νέα δεδομένα. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, για παράδειγμα, το πρωί επιβάλλει δασμούς στο Μεξικό, μετά το φαγητό τούς αποσύρει και πριν κοιμηθεί τους επαναφέρει.
«Γα….ται ο Μητσοτάκης» ακούστηκε κάποια στιγμή, απ’ όλη την αυτόχθονα σταλινογενή Αριστερά.
Μέχρι και η πρόεδρος των διορισμένων στο Δημόσιο αρχαιολόγων, μεταφέροντας στο χώρο της δημοσιοϋπαλληλικής αρχαιολογίας το ήθος ενός παλαιοσταλινικού πολιτικού μορφώματος, δημοσίευε πάνω σε εικόνες αρχαιολογικών θραυσμάτων τη φράση: «Γα….έται ο Μητσοτάκης».
Μια και δεν το... έχουν στον ΣΥΡΙΖΑ με τις λέξεις, ας προσπαθήσουμε με αριθμούς. Το 2019, στις βουλευτικές εκλογές, η ΝΔ έλαβε 39,85 και ο ΣΥΡΙΖΑ 31,53 . Έχασε με 8,32 % διαφορά. Το 2023, ξανά στις βουλευτικές εκλογές, έπαιξαν το τελευταίο τους χαρτί στο αναλογικότερο εκλογικό σύστημα. Έτσι, στις εκλογές της 25ης Ιουνίου 2023 η ΝΔ έλαβε 40,79% και ο ΣΥΡΙΖΑ 20,07% Η διαφορά υπερδιπλασιάστηκε: από το + 8,32% έφτασε στο +20,72%. Λόγω του αναλογικότερου συστήματος, έγιναν και επαναληπτικές εκλογές όπου η διαφορά έφτασε στους +22,73%.
1ο στάδιο – διάρκειας 2-3 μηνών. Λέω, πω ρε φίλε, τι γίνεται εδώ πέρα; Χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Πολύ δύσκολο θέμα διάλεξα. Ας το αφήσω καλύτερα.