Τι δείχνει μια μεγάλη βρετανική έρευνα – και τι σημαίνει για την ελληνική απαγόρευση στα social media κάτω των 15 ετών
Γνώμες
Πλάι στα πολλά άλλα μεγαλοφυή επιτεύγματά του: πλάι στην καθοριστική συμβολή του συνολικά στη διαμόρφωση της νεογέννητης τότε έβδομης τέχνης, και στη διάπλαση της κινηματογραφικής κωμωδίας ειδικότερα, πλάι στις τεχνικές καινοτομίες που εισήγαγε, πλάι στη σκηνοθετική πρωτοτυπία του, ο Τσάρλι Τσάπλιν πιστώνεται και την ανανέωση της φιγούρας του κλόουν. Οι δύο παραδοσιακοί τύποι του κλόουν, ο Λευκός κι ο Αύγουστος, κατάγονται από διαφορετικό ο καθένας κλάδο της καρναβαλικής παράδοσης. Ο Λευκός είναι απόγονος του Πιερότου της Κομέντια ντελ άρτε: έχει ασπροβαμμένο πρόσωπο, είναι σοβαρός κι αριστοκρατικός, δεσπόζει με το κύρος του ανάμεσα στους άλλους κλόουν της παράστασης. Ο Αύγουστος, αντίθετα, είναι η μετεξέλιξη του Αρλεκίνου: η όψη του είναι ροδοκόκκινη και είναι ατσούμπαλος και γκαφατζής. Κάθε φορά που ο Λευκός προσπαθεί να εκτελέσει σωστά το νούμερο, ο Αύγουστος μπλέκεται στα πόδια του και το καταστρέφει με την ατζαμοσύνη του. Ο ρόλος του είναι να υποβιβάζει και να γειώνει την επισημότητα του Λευκού, όπως επιτάσσει η καρναβαλική αντίληψη. Έτσι, οι δύο κλόουν είναι οι αλληλοσυμπληρούμενοι γελωτοποιοί στα κωμικά νούμερα του τσίρκου από τον Μεσαίωνα και μέχρι τις μέρες μας.
Μετά τις επικρίσεις κατά του Βιμ Βέντερς στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου
Η άνοδος ενός νέου αντισημιτισμού και ένα μήνυμα επαγρύπνησης
Η δασκάλα μας κατέβηκε για λίγο στο διευθυντή, επέστρεψε αναψοκοκκινισμένη, έκλεισε με πάταγο το παρουσιολόγιο και μας είπε: «Δεν θα κάνουμε άλλο μάθημα σήμερα. Φεύγετε από εδώ και πάτε στο σπίτι σας γραμμή!».
Από τον μύθο της «αγγλικής ανοσίας» στις χιλιάδες καταγραφές μίσους και τους εμπρησμούς συναγωγών: ιστορικό βάθος, νέα κλιμάκωση και δοκιμασία για τη βρετανική δημοκρατία.
Πριν από μερικές εβδομάδες, επιχειρήσαμε μια γενική προσέγγιση του ζητήματος της εσωτερικής αποσταθεροποίησης και της σχέσης της με τα εθνικά συμφέροντα (https://booksjournal.gr/gnomes/5972-esoteriki-apostatheropoiisi-kai-ethnika-symferonta). Στο σημερινό κείμενο επανερχόμαστε, εστιάζοντας αποκλειστικά στην ελληνική πολιτική σκηνή και στη διαχρονική λογική που διαμορφώνει αυτή τη συζήτηση.
Τον περασμένο Οκτώβριο η Επιτροπή της Βενετίας γιόρτασε τα 35 της χρόνια. Τι είναι όμως αυτή η Επιτροπή; Το βέβαιο είναι ότι δεν έχει σχέση με τη μελέτη της Βενετίας, όπως θα υπέθετε κανείς αυθόρμητα. Το επίσημο όνομά της είναι «Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη Δημοκρατία μέσω του Δικαίου» και αποτελεί συμβουλευτικό όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης για συνταγματικά ζητήματα.
Εδώ και λίγο καιρό, η γαλλική πλατφόρμα Desk Russie δημοσιεύει σε συνέχειες το βιβλίο Πριν από το τέλος της ιστορίας; Οι όψεις του ρωσικού αντι-κόσμου (κυκλοφορεί στα ρωσικά από τις εκδόσεις Franc-Tireur USA) του ρωσοαμερικανού φιλοσόφου Μιχαήλ Επστάιν (https://desk-russie.eu/2026/01/11/le-schizofascisme.html). Στο έκτο κεφάλαιο, ο συγγραφέας εμβαθύνει στο φαινόμενο που ονομάζει «σχιζοφασισμό», αυτή την αλλόκοτη αμφισημία της ρωσικής ψυχής που της επιτρέπει να συμμερίζεται τα φασιστικά ιδεώδη παραμένοντας ταυτόχρονα συναισθηματική και άπληστη· να χύνει το αίμα των γειτόνων της και συγχρόνως να νιώθει ότι εξαγνίζεται μέσα από την προσευχή. Το κεφάλαιο αυτό, με την άδεια του συγγραφέα, δημοσιεύεται παρακάτω.
Στις 14 Αυγούστου 2022, η εφημερίδα Καϊχάν —η οποία ανήκε στον Αλί Χαμενεΐ και διευθύνεται από τον εκπρόσωπό του Χοσεΐν Σαριατμαντάρι— ασχολήθηκε με την επίθεση στον συγγραφέα Σαλμάν Ρούσντι, σε ένα άρθρο με τίτλο: «Ο Σαλμάν Ρούσντι παγιδευμένος στη θεϊκή εκδίκηση: ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Mάικ Πομπέο είναι οι επόμενοι στόχοι». Το άρθρο υποστήριζε ότι η επίθεση εναντίον του «αποστάτη συγγραφέα […] που προσέβαλε τον προφήτη του Ισλάμ» έπρεπε να θεωρηθεί η ιρανική απάντηση στη στοχευμένη δολοφονία του στρατηγού των Φρουρών της Επανάστασης, Κασέμ Σολεϊμανί, από την πρώτη κυβέρνηση Τραμπ, τον Ιανουάριο του 2020. Στη συνέχεια, το άρθρο διατύπωνε την εξής απειλή: «Δεν πρέπει να παραμείνουμε παθητικοί και να κάνουμε λάθος υπολογισμούς… Η απάντηση στην εχθρότητα δεν μπορεί να είναι ευσεβείς πόθοι και παθητικότητα… Η επίθεση στον Σαλμάν Ρούσντι αποδεικνύει ότι η εκδίκηση εναντίον εγκληματιών στο έδαφος των ΗΠΑ δεν είναι δύσκολη, από εδώ και πέρα ο Τραμπ και ο [πρώην υπουργός Εξωτερικών του] Πομπέο θα βρίσκονται αντιμέτωποι με ακόμη πιο σοβαρή απειλή»[1]. Ο Ρούσντι έχει πολλές φορές χαρακτηρίσει το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν εγκληματικό, χορηγό της τρομοκρατίας και διεφθαρμένο κράτος. Ζητήματα που ήρθαν ξανά στην επιφάνεια.