Δεν είναι ακριβώς το Κοσμοπόλιταν. Είναι η Αυγή. Η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Που στη σελίδα 21 της κυριακάτικης έκδοσής της, κάτω από ένα θέμα διεθνιστικού ριζοσπαστικού αριστερού ηρωισμού, φιλοξενεί τη διαφήμιση μιας εκπομπής ενός εθνικού ριζοσπάστη ακροδεξιού εταίρου της συγκυβέρνησης: του Νίκου του Νικολόπουλου, στο Κανάλι Extra της ζώνης του αντιμνημονιακού λυκόφωτος - και του trash. Τα νέα διαπλεκόμενα έπιασαν δουλειά στο όνομα του εθνολαϊκισμού - και δεν ντρέπονται να το διαλαλούν.
Γνώμες
Μπορεί τελικά σε επίπεδο ουσίας να πετύχουμε λίγα, αλλά οι συμβολισμοί έχουν ίσως μεγαλύτερη σημασία. Τα μεγάλα ΟΧΙ θα τροφοδοτήσουν την εσωτερική εθνικιστική κατανάλωση και το αυξανόμενο κλίμα ευρωσκεπτικισμού. Τα μεγάλα ΝΑΙ θα ενδυναμώσουν την Ευρώπη και θα πάνε τη χώρα μας μπροστά.
Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας φτάνει σε σημείο η τρισκατάρατη τρόικα να μετονομάζεται «θεσμικοί εταίροι» – κι ας είναι οι ίδιοι εταίροι, όπως και πριν. Το επάρατο νεοφιλελεύθερο Μνημόνιο που απορρίφθηκε στο σύνολό του από τον ελληνικό λαό ξάφνου γίνεται ολοκαίνουργιο πρόγραμμα ανασυγκρότησης. Η περίφημη kolotoumba, αν ολοκληρωθεί, τι συνέπειες θα έχει στο πεδίο της πολιτικής; [TBJ]
Η «αυθόρμητη» συγκέντρωση του Συντάγματος, στις 11 Φεβρουαρίου 2015, την ώρα του Eurogroup, λύνει όλα τα εκκρεμή θέματα ταυτότητας, που μας απασχολούσαν τα εύφορα χρόνια. Μια περιπέτεια τελείωσε, μια νέα αρχίζει για την Ελλάδα. Καημένοι εμείς.
Ο Διαφωτισμός εκπροσωπεί την ακρίβεια, την αλήθεια, αλλά κυρίως την κίνηση. Ο ριζοσπαστισμός εκπροσωπεί την ανάδειξη του λάθους εντός της αλήθειας. Ο ριζοσπαστισμός χωρίς τον Λόγο είναι ακραίος, είναι αναλήθεια και μονομέρεια. Είναι μια αδιαμεσολάβητη σχέση και κάθε τέτοια σχέση είναι αντιδημοκρατική. Ο Λόγος με τη σειρά του χωρίς την ανάδειξη των λαθών του είναι κοινότοπος, πληκτικός. Όταν απ’ αυτόν απουσιάζει εντελώς το ριζοσπαστικό πνεύμα, τότε η κίνησή του υποκαθίσταται από την αδράνεια και το συμβόλαιό του γίνεται σύμβαση.
Εν όψει του επικείμενου αγώνα της Εθνικής Ελλάδας με τους πιστωτές της χώρας βλέπω μια σχεδόν μεταφυσική βεβαιότητα ότι ο Βαρουφάκης, ο Μέσι της κυβέρνησης, θα κάνει τα μαγικά του και θα ντριπλάρει όλους τους αντιπάλους του, παρά τα απαράδεκτα σκληρά τάκλιν που του ρίχνουν. Και θεωρείται δεδομένο ότι, ακόμη κι αν υστερούμε σε κάποιους τομείς, στο τέλος θα νικήσουμε, διότι στο ψυχωμένο παιχνίδι των Ελλήνων κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί.
H νέα διαχωριστική γραμμή που τέμνει την ελληνική κοινωνία, πιθανώς κι άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες, είναι εθνικισμός / απομονωνισμός vs νεωτερικότητα και προσαρμογή στις απαιτήσεις του σύγχρονου κόσμου. Ας μη χάνουμε το χρόνο μας, λοιπόν, με τις παρωχημένες έννοιες Αριστερά και Δεξιά που έχουν απαξιωθεί εκ των πραγμάτων. Καιρός να βρούμε άλλες.
Από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου έως τη διακυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, όλοι βαφτίζουν περήφανη την εξωτερική πολιτική της χώρας. Τι μπορεί άραγε να σημαίνει ο προσδιορισμός της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας ως περήφανης;
Όχι μόνο η συνεργασία αλλά και οι συμμετέχοντες στο υπουργικό συμβούλιο δίνουν το στίγμα της «νέας εποχής». Δυστυχώς... [ΤΒJ]
Κάποτε η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, είναι φάρσα από την αρχή («για πρώτη φορά»).