Αν κάτι με προσέλκυσε ιδιαίτερα στον Αστακό, ήταν η εστίαση στη δύναμη των κοινωνικών συμβάσεων και στην τάση μας να κρίνουμε με βάση τους κοινωνικά αποδεκτούς κανόνες. Στο ακραίο σενάριο των Λάνθιμου-Φιλίππου, το πεδίο εφαρμογής των κοινωνικών συμβάσεων είναι οι στενές διαπροσωπικές σχέσεις, που εξετάζονται εντός δύο ριζικά διαφορετικών κοινωνιών.
Γνώμες
Όταν αποδεικνύεται από τα γεγονότα ότι δικαιοσύνη και αστυνομία έχουν αδυναμία στους ακροδεξιούς και αντιπάθεια στους Ρομά.
Η προσπάθεια κατοχύρωσης μιας εθνικής κοινότητας μέσω της επίκλησης της κοινής θρησκευτικής πίστης. Η αντεπίθεση των καθολικών στη Γαλλία και οι ομοιότητες με το ελληνικό ορθόδοξο δόγμα και τις επιδιώξεις του.
Ο διορισμός των καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών στις θέσεις γραμματέων του Υπουργείου Δικαιοσύνης αποτελεί ένα από τα πρόσφατα πεδία πολιτικής αντιπαράθεσης για την ταλαιπωρημένη χώρα μας. Ειδικά η συζήτηση για το αν πληρούν ή όχι τα τυπικά προσόντα για τις θέσεις στις οποίες μετατάχθηκαν αναδεικνύει μία βασική παθογένεια που έχει συντελέσει στην υποβάθμιση της χώρας μας. Αν διαθέταμε ένα στοιχειωδώς σοβαρό κράτος, τα τυπικά προσόντα δεν θα αποτελούσαν καν μέρος της συζήτησης.
Ο ξυλοδαρμός του βουλευτή της ΝΔ Γιώργου Κουμουτσάκου στη συγκέντρωση των ποντιακών σωματείων (στην οποία, μεταξύ άλλων, εκπροσωπήθηκε και η Χρυσή Αυγή), με αφορμή τη δήλωση του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, με την οποία αρνήθηκε τη χρήση του όρου "γενοκτονία" με τον οποίο από το 2002 περιγράφεται επισήμως από την Ελλάδα ο διωγμός του ποντιακού στοιχείου στην Τουρκία, μετά το 1922, επαναφέρει τη συζήτηση στα χαρακτηριστικά της ιδεολογίας που κυριαρχεί στη χώρα. Πατριδοκαπηλία, εθνικισμός, λατρεία της φυλής, ανάκατα με αντιευρωπαϊσμό, μίσος, αντιδημοκρατικές πρακτικές, περιφρόνηση του νόμου, συνωμοσιολογία... Και άρνηση του πολιτισμού, άρνηση της επιστήμης. Μπορεί, από αυτό το υπόστρωμα, να αναδυθεί ένα νέο κίνημα "Αγανακτισμένων" με φασιστικά χαρακτηριστικά; Διαβάστε την ανάλυση που ακολουθεί για την αδυναμία των Ελλήνων να καταλάβουν τι συζητιέται και πώς στο διεθνές περιβάλλον για ζητήματα ιστορίας, ζητήματα που στον πολιτισμένο κόσμο είναι υπόθεση των ειδικών και όχι του όχλου, και ανησυχήστε. [ΤΒJ]
Η 31η Οκτωβρίου μέχρι πρότινος ήταν μια ημέρα σαν όλες τις άλλες για τους κατοίκους της πρωτεύουσας. Όχι πλέον. Είναι πια η ημέρα ή καλύτερα η νύχτα που οι Αθηναίοι γιορτάζουν μια γιορτή με ξενική προέλευση που ακούει στο καθόλου ελληνοπρεπές όνομα Halloween.
Αποτελώ μέρος της κοινότητας του χορού lindyhopτης Αθήνας και τα τελευταία χρόνια οι AthensSwingCats, ομάδα αφιερωμένη στη διδασκαλία του εν λόγω χορού, οργανώνουν μία εκδήλωση που συνδυάζει τις χορευτικές φιγούρες με τη μεταμφίεση στο πλαίσιο της γιορτής του Halloween. Το πρόβλημα που είχα όλες τις προηγούμενες φορές ήταν πώς να βρω μια στολή για τις ανάγκες της εκδήλωσης μια και τα καταστήματα της γειτονιάς μου που έφερναν ρούχα για τις απόκριες δεν έφερναν ρούχα για το Halloween. Φέτος εγκατέλειψα την αναζήτηση στη γειτονιά μου για το εκδυτικισμένο Κολωνάκι και αυτή η κίνηση απέδωσε καρπούς .Όπως φαίνεται η ζήτηση έχει αυξηθεί και μαζί της η προσφορά, αρκεί να ξέρεις πού να ψάξεις.
Ο εορτασμός του Halloweenθα χαράξει μία νέα διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους Έλληνες; Ανάμεσα στους εκδυτικισμένους οπαδούς της γιορτής και τους θιασώτες της καθ’ ημάς Ανατολής που την αρνούνται; Αυτή είναι μία υπόθεση εργασίας. Ωστόσο η αλήθεια ενδέχεται να είναι απλούστερη. Στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης ο κόσμος ψάχνει αφορμή για να διασκεδάσει και, δεδομένης της διεθνοποίησης της ζωής, τσιμπά ευκαιρίες για ξεφάντωμα από όπου κι αν αυτές προέρχονται χωρίς να προβαίνει σε κάποια εμβριθή ιδεολογική ανάλυση. Ο κόσμος μπορεί βέβαια να μην αναλύει, αναλύουν όμως οι διανοούμενοι που ψάχνουν ευκαιρία να ανακαλύψουν ιδιαίτερους συμβολισμούς και κοινωνικές επιλογές πίσω από φαινομενικά αθώες εκδηλώσεις φιλοπαίγμονος διάθεσης.
Νομίζω ότι η δυναμική της εξάπλωσης της γιορτής αυτής στην πόλη μας ανοίγει ένα ευρύ πεδίο ερωτημάτων για τους συνωμοσιολόγους, οι οποίοι μπορεί να αναρωτηθούν ποιο βήμα του σχεδίου των εξουσιαστών (Αμερικανών, μασόνων, κεφαλαιοκρατών) υλοποιείται διά του εορτασμού του Halloween στην Αθήνα. Είναι μέρος ευρύτερου σχεδίου που αποσκοπεί να μας αποκόψει ακόμα περισσότερο από τις παραδόσεις που μας κληροδότησαν οι πατέρες και οι παππούδες μας; Όλα αυτά μπορεί να φαντάζουν αστεία αλλά είμαι βέβαιος ότι ένας ικανός αριθμός συμπολιτών μας θέλγεται λιγότερο ή περισσότερο από μια τέτοια προβληματική.
Ανεξάρτητα πάντως από την ορθότητα των παραπάνω προβληματισμών η γιορτή κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος στην αθηναϊκή ζωή. Μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο και αμέσως έβγαιναν στο φως τα στέκια της πόλης που είχαν οργανώσει σχετικές εκδηλώσεις τη βραδιά της 31ης Οκτωβρίου. Μέχρι και στην εκπομπή του Κωνσταντίνου Μπογδάνου στον Σκάι αναρτήθηκε συνοπτικός πίνακας τους!
Ίσως αυτή η εξέλιξη να αποτελέσει την αφορμή να συγκλίνουν κοινωνικές δυνάμεις με αποκλίνουσες τροχιές. Για παράδειγμα, η Αριστερά με την Εκκλησία. Η πρώτη μπορεί να δει στην εμπέδωση της γιορτής τα κρυμμένα συμφέροντα των πολυεθνικών και των εταιρειών μαζικής ψυχαγωγίας που προωθούν ένα μοντέλο διασκέδασης που είναι αλλοτριωτικό και μη αυθεντικό, ενώ η δεύτερη μια απομάκρυνση από τα έθιμα του τόπου, μια εκδήλωση με ελάχιστα ηθοπλαστικά στοιχεία και έναν επιπλέον λόγο για πειρασμούς και αμαρτίες πέραν του Καρναβαλιού.
Σίγουρα πάντως το Halloweenήρθε για να μείνει και η Αθήνα που είναι προπομπός των εξελίξεων για την υπόλοιπη χώρα αρχίζει να ανοίγει την ευρύχωρη αγκαλιά της για το υποδεχθεί.
Η σχεδόν ομόθυμη και κατηγορηματική έντονη αντίδραση κομμάτων, δημοσιογράφων και, γενικώς, όσων εκφράζονται δημοσίως κατά του υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη, μετά τη δήλωσή του στην τηλεοπτική εκπομπή «ενικός» ότι η σφαγή των Ποντίων (ένα εκ των επεισοδίων της Μικρασιατικής Καταστροφής) δεν είναι γενοκτονία, κάνει εκ νέου επίκαιρο το κείμενο του Αντύπα Καρίπογλου που αναδημοσιεύουμε παρακάτω από το περιοδικό Ο Πολίτης, τχ. 102, Ιούλιος-Αύγουστος 2002, με τη σύμφωνη γνώμη του συγγραφέα του. Το κείμενο ήταν μια από τις ελάχιστες ψύχραιμες τοποθετήσεις της εποχής στη σύντομη συζήτηση που έγινε με αφορμή το νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα, μονομερώς και μόνη στον κόσμο, μετονόμαζε αυτό που αποκαλούσαμε Μικρασιατική Καταστροφή σε γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος (φυσικά, το νομοσχέδιο έγινε νόμος). Ο ελληνικός εθνικισμός, ο φανατισμός, η μισαλλοδοξία συνεχίζουν να κάνουν παιχνίδι και σήμερα, στο πεδίο του εθνολαϊκισμού, το οποίο έστρωσε για τα καλά και ο Νίκος Φίλης – η παρούσα καταστροφή που ζούμε πώς θα ονομαστεί άραγε από τους εθνικιστές και λαϊκιστές του ζοφερού μέλλοντός μας; [ΤΒJ]
Ο κ. Φίλης δεν είναι επιστήμονας. Το γεγονός αυτό δεν του απαγορεύει να φέρει επιστημονικές απόψεις. Είναι όμως επιστημονική η άποψη ότι οι διώξεις των Ποντίων δεν αποτελούν γενοκτονία αλλά εθνοκάθαρση; Απολύτως όχι. Η επιστήμη δεν είναι ένα απλό ζήτημα ορισμών.
Με βλέμμα θαυμαστικό, διαπορών, διαβάζει κανείς τις ειδήσεις περί διορισμού καθαριστριών στα δικαστήρια, ενώ την ίδια στιγμή άνθρωποι δημιουργικοί που έχουν προσφέρει στην ελληνική κοινωνία αναγκάζονται, λόγω της παρατεταμένης οικονομικής καχεξίας να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους με φαρμακωμένη την καρδιά.
Τον τελευταίο καιρό γίνεται στον Τύπο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και στην κοινωνία ευρύτερα, μια δημόσια συζήτηση για την υποχρεωτικότητα, το χαρακτήρα και το περιεχόμενο του μαθήματος των θρησκευτικών στα ελληνικά σχολεία. Ως συνήθως οι διάφορες σκοπιμότητες καθορίζουν τι λέει και τι αντιλαμβάνεται έκαστος των συμμετεχόντων στη συζήτηση και ο κανονικός ρόλος του μαθήματος, που είναι η ανάπτυξη της σχέσης του νεαρού ανθρώπου με τα μεγάλα και διαχρονικά ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, περνά σε δεύτερη μοίρα.