Είναι ένα τόσο δα συμπαθέστατο ζωάκι, ο Χαμαιλέων. Να το φανταστούμε όχι ως απλώς μεταβάλλον χρώματα -πράγμα κοινότοπο και ούτε άξιο να το αναφέρει κανείς- αλλά και την ίδια του τη μνήμη. Θα ήταν ένα ζώο που δεν έχει βιογραφία, διότι δεν είναι πια «εκείνο που δεν ήταν έτσι πριν». Απλά, είναι σε κάθε φάση του καινούργιο: κυριολεκτικά ένα ζώο διαφορετικό.
Ως υπόδειγμα τέτοιας ασυνεχούς μεταβολής συνιστώ, αν μου επιτρέπεται, προς ανάγνωσιν, το The Confidence Man, του Χέρμαν Μέλβιλ. Το αναφέρω με τον original τίτλο, διότι η ελληνική μετάφρασή του είναι κάπως ισοπεδωτική: ο Μεγάλος απατεώνας. Θα μπορούσε ο Μέλβιλ να έχει πει The Great Impostor.
Ο confidence man είναι εκείνος που φτιάχνει σχέση με το θύμα του, ίσως και στιγμιαία ή εφήμερη, κερδίζει την εμπιστοσύνη του, εκμεταλλευόμενος την προδιάθεση των ανθρώπων να πιστεύουν, και του τα παίρνει όλα. Στο κείμενο του Μέλβιλ ο άνθρωπος της εμπιστοσύνης είναι κάθε λίγο και λιγάκι τελείως, μα τελείως, διαφορετικός.
Προσθήκη νέου σχολίου