Μια απολογιστική ματιά στα πεπραγμένα της πρωθυπουργικής θητείας του Μπόρις Τζόνσον. {ΤΒJ]
Μπρέξιτ: αρέσει δεν αρέσει μας, οι Βρετανοί το ήθελαν, και αυτό το είπαν, δυνατά και καθαρά, μετά από διεξοδική, κάποτε και βασανιστική, πολιτική συζήτηση. Ο Τζόνσον το πραγματοποίησε, παίρνοντάς το από τα χέρια των όποιων Φάρατζ, που και αυτό όχι μικρό πράγμα.
Κόβιντ: παραγωγή εμβολίων, εμβολιασμός.
Ουκρανία: Πραγματική, αποφασιστική, δραστική στρατιωτική και πολιτική - διπλωματική ενίσχυση.
Σημαντικό είναι πως η στήριξη στην Ουκρανία καταγράφεται, από τον ίδιο και το κόμμα του, ως το τρίτο επίτευγμα της πολιτικής του. Ο Τζόνσον εξαρχής είδε πως αυτό που συμβαίνει δεν είναι ένας πόλεμος εκεί κάτω, αυτό είναι η Τσεχοσλοβακία του Χίτλερ και μετά η Πολωνία, πως αν αφήσουμε το πουλόβερ να ξηλωθεί, σύντομα θα δούμε τα υφάδια να ξεπλέκονται μπροστά από την πόρτα μας.
Αυτό είναι ένας ευρωπαϊκός πόλεμος, δικός μας, που ετούτη τη στιγμή διεξάγεται εκεί. Θέση που, ήδη από το ξεκίνημα, δεν αφήνει περιθώριο στο «και γιατί να κρυώσω, γιατί να πληρώσω, εγώ για την Ουκρανία;»
Η ζωή θα δείξει, έλεγαν παλιά οι θυμόσοφοι κομμουνιστές. Πάντως, και ό,τι έκανε ώς εδώ, μικρή δεν είναι ιστορία.
Προσθήκη νέου σχολίου