Επί υπαρκτού, η Σοβιετική Ένωση έλεγε «Σοσιαλισμός» και οι δυτικές κυρίως «Λαϊκές Δημοκρατίες», οι Βαλτικές λ.χ, μα και η Ουκρανία (βλέπε λιμός), καταλάβαιναν Ρωσία. Όπως και οι χώρες της Ευρώπης που με τη Γιάλτα είχαν βρεθεί, θέλοντας και μη, στη σφιχτή αγκαλιά της Μόσχας. Ήταν η Ρωσία και αυτές - ο κομμουνισμός υπήρχε, αλλά ως ένα πράγμα της Ρωσίας, κάτι που το χρησιμοποιούσε ως πρόσχημα της κυριαρχίας της.
Γι' αυτό και δεν έχουν καμια δυσκολία να καταλάβουν τι συμβαίνει τώρα: «έχω δει τι κάνουν σε μια χώρα τα τανκς της ΕΣΣΔ», είπε τις προάλλες σε συνέντευξη ο τσέχος πρωθυπουργός, «και δεν θέλω να ξαναδώ ρωσικό τανκ πουθενά, σταματήστε τον Πούτιν». Γι' αυτούς, ΕΣΣΔ και πουτινική Ρωσία είναι συνώνυμα.
Αντίστροφα, μα και διαστροφικά, ετούτο εξηγεί και την καθήλωση της ελληνικής Αριστεράς με την τωρινή Ρωσία. Αυτήν είχαν αγαπήσει, ναι, και τον κομμουνισμό, αλλά κυρίως τη Ρωσία, αυταρχική και κυριαρχική: μεταξύ των Ευρωπαίων το υψηλότερο ποσοστό εμπιστοσύνης στον Πούτιν το έχει η Ελλάδα, και με πολύ μεγάλη διαφορά.
Προσθήκη νέου σχολίου