Δεν έρχεται από το πουθενά, το ότι αυτή η χώρα πολεμά.
Με το που πέφτει ο Γιανουκόβιτς, σε τέσσερις μέρες, ο Πούτιν έχει πάρει την Κριμαία και αρχίζει να δυναμώνει τη φωτιά στα αποσχιστερά. Ήτοι, λέει, ξεκάθαρα: αφού δεν δέχεστε να σας διοικώ μέσω ενός νομάρχη που εγώ θα διορίζω, και εσείς θα τον λέτε πρόεδρο, θα σας αφαιρέσω τη θάλασσα και τα ανατολικά, θα σας πάρω τη χώρα δηλαδή, και ό,τι μείνει πάλι με νομάρχη θα το διοικώ.
Αυτό το λέει σε ένα έθνος, σε μια χώρα. Της λέει "έσβησες".
Η χώρα λέει, συγγνώμη καλοί μου αναλυτές των προϋποθέσεων της ειρήνης, που σας χαλάω τη σούπα, αλλά δεν θέλω να σβήσω. Και ο μόνος τρόπος για να μην, είναι το να πολεμήσω. Ήτοι θέλω όπλα, θέλω υποστήριξη, έμμεση ή άμεση, από το ΝΑΤΟ. Και τη θέλω διότι ούτως ή άλλως, και να μη θέλω να μπω στο ΝΑΤΟ, ο Πούτιν ανεξάρτητη δεν μπορεί να με ανεχτεί, μου το έχει πει ρητά, καθαρά, φωναχτά, θα κάνει εισβολή και θα με εξαφανίσει.
Από το 2014 αυτή την εναλλακτική έχω: να πολεμήσω ή να χαθώ.
Εμένα, το να μη χαθώ είναι η σταθερά μου.
Αν μου πείτε να χαθώ, γιατί έτσι ταιριάζει σε αυτό που εσείς βλέπετε για ισορροπία (που δεν είναι, δες Μόναχο, αλλά δες και το τώρα) θα σας πω, συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να σας κάνω αυτή τη χάρη. Και μόνη, θα συνεχίσω να πολεμώ, δεν έχω άλλη οδό.
Κανονίστε.
Προσθήκη νέου σχολίου